Monday, July 28, 2014

Κατά μόνας (Hablar solos) - Andrés Neuman



Είχα διαβάσει πέρσι, τέτοια εποχή, για πρώτη φορά το βιβλίο (‘ο ταξιδιώτης του αιώνα’) του αργεντινού συγγραφέα Andres Neuman και είχα εντυπωσιαστεί απ' την συγγραφική του δεινότητα πάνω σε μια ιστορία που έμοιαζε με κλασικό μυθιστόρημα γραμμένο στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Το 'Κατά μόνας' (θα κυκλοφορήσει σύντομα και στα ελληνικά σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, εκδόσεις Opera) είναι εντελώς διαφορετικό, σύγχρονο χρονικά, με πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις από τους τρεις πρωταγωνιστές του. Την Έλενα, την γυναίκα του μελλοθάνατου Μάριο, του Lito, του δεκάχρονου γιού τους και του ίδιου του Mario. Στο βιβλίο εναλλάσονται τα πρόσωπα, η Έλενα εμφανίζεται σε πιο μακροσκελή κομμάτια στα οποία αναλύει το θέμα της επικείμενης απώλειας μέσα απ' τη δική της ψυχολογία αλλά και στον τρόπο που τελικά το αντιμετωπίζει, αναφερόμενη πολλές φορές σε αποσπάσματα που έχουν γράψει γνωστοί συγγραφείς, ο Lito χρησιμοποιεί εκφράσεις και τρόπο γραφής της ηλικίας του για να μας περιγράψει το τελευταίο (χωρίς να γνωρίζει για τη σοβαρότητα της αρρώστιας) ταξίδι με τον πατέρα του και ο Mario που απευθύνεται στον γιο του γράφοντας (ηχογραφόντας ουσιαστικά) μέσα απ' την κλινική.
Μου άρεσαν οι εναλλαγές - ευτυχώς που υπήρχαν γιατί το κυρίως θέμα από μόνο του είναι αρκετά βαρύ - ο συσχετισμός με τα κείμενα άλλων συγγραφέων, η ανάλυση της ιστορίας ειδικά απ' τη μεριά της Ελένα, η πρωτότυπη γλώσσα του Lito. Με στεναχώρησε κάπου μια και οι ηλικίες είναι πολύ κοντινές μ' αυτές των δικών μου παιδιών και ο καθένας μ' αυτά που βλέπει κι ακούει μπορεί εύκολα να φανταστεί τον εαυτό του σε τέτοιες καταστάσεις. Παρόλα αυτά δεν παύει να είναι απ' τα καλύτερα βιβλία που διάβασα φέτος.




Thursday, July 24, 2014

Μάρτυς μου ο Θεός - Μάκης Τσίτας



Στο "Μάρτυς μου ο θεός" ένας μονόλογος ξεκινάει που περιστρέφεται γύρω απ' τα ίδια θέματα μέχρι το τέλος. Είναι ο μονόλογος του Χρυσοβαλάντη, ενός ανθρώπου που αισθάνεται προδομένος από τις γυναίκες, τους εργοδότες, την οικογένεια του, απ' το ίδιο του το σώμα.
Είναι ο τύπος αυτός που θα ήθελα να είχα συναντήσει σε ένα καφενείο της Κυψέλης και να αρχίσει να μου 'αραδιάζει' ιστορίες. Ιστορίες γλυκόπικρες, με αδίστακτους εργοδότες, πονηρά θηλυκά, τις δυο αδερφές του. Τον Χρυσοβαλάντη τον αισθάνεσαι δίπλα σου να παίρνει ανάσες και μετά να συνεχίζει με σθένος, γιατί θέλει να στα πει όλα. Θέλει να σε πάρει με το μέρος του, σαν να ξέρει ότι θα συμμεριστείς τα ρατσιστικά του ξεσπάσματα, τον μισογυνισμό του, την θρησκευτική του εμμονή, το χιούμορ του (μερικά απ' τα ποιήματα του σε κάνουν να σκας στα γέλια) και να σου δείξει στιγμιότυπα μιας κοινωνίας στην οποία κι εσύ ο ίδιος κινείσαι.
Μου άρεσε πολύ, με διασκέδασε, με προβλημάτισε, με ευχαρίστησε λογοτεχνικά και συγγραφικά και το συστήνω ανεπιφύλακτα.


Tuesday, July 22, 2014

Τα πορφυρά πανιά - Aleksandr Grin


Διάλεξα 'Τα πορφυρά πανιά' χωρίς να ξέρω τίποτα για το βιβλίο και τον συγγραφέα του. Ο λόγος; Το εξώφυλλο! Ναι, συμβαίνουν κι αυτά αν και πίστευα ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είχα πέσει έξω στην επιλογή μου μια και οι εκδόσεις Κίχλη εκδίδουν εξαιρετικούς τίτλους. Και η τύχη ήταν ευτυχώς με το μέρος μου.
Η νουβέλα του ρώσου Aleksandr Grin είναι ένα λυρικό, ρομαντικό παραμύθι για μεγάλους το οποίο εκτυλίσσεται στην μυθική Γκρινλάντια, ένα τόπο βγαλμένο απ' τη φαντασία του συγγραφέα. Σαν τέτοιο λοιπόν μου φάνηκε, σαν τέτοιο μου έμεινε στο μυαλό. Διαβάζοντας το εκτενέστατο επίμετρο στο τέλος του βιβλίου πληροφορήθηκα μεταξύ άλλων πως το έργο αυτό έτυχε διαφόρων ερμηνειών, μια εκ των οποίων ήταν και η αλληγορική του σύνδεσή με την Ρωσική επανάσταση κάτι που ο Grin είχε αρνηθεί.
Πέρα όμως από αναλύσεις και εκτιμήσεις, το βιβλίο δεν είχε κάποια ιδιαίτερη πλοκή, η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη, μια ιστορία αγάπης μεταξύ της φτωχής Ασσόλ και του πλούσιου Γκρέυ που βασίζεται στην προφητεία ενός παραμυθά που γνωρίζει την Ασσόλ σε παιδική ηλικία και της διηγείται αυτό που θα συμβεί στο μέλλον. Η Ασσόλ περιμένει τη στιγμή που το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα.
Αυτό που πραγματικά μου άρεσε στα Πορφυρά Πανιά (εκτός απ' το εξώφυλλο!) ήταν η ατμόσφαιρα και οι όμορφες περιγραφές. Δεν σας κρύβω όμως ότι παρόλο που επρόκειτο για μια μικρή σε έκταση ιστορία, πρόλαβα να βαρεθώ και λίγο.



Sunday, July 20, 2014

'Ο Καναπές' δωρεάν για λίγες μέρες


Κατεβάστε την συλλογή διηγημάτων 'Ο Καναπές' δωρεάν το διάστημα 21/07 έως και 23/07 σε μορφή ebook για Kindle e-readers. Κατεβάστε από εδώ
Για αυτούς που δεν έχουν Kindle το βιβλίο αφού κατεβάσετε πρώτα το αρχείο μπορείτε να το διαβάσετε με δύο τρόπους:
1. Κατεβάζοντας δωρεάν από το Amazon την εφαρμογή Kindle for PC για τον υπολογιστή σας.
2. Μετατρέποντας το αρχείο σε μορφή .pdf ή epub εδώ χωρίς καμία επιβάρυνση, έτσι θα μπορέσετε να το διαβάσετε σε όποια συσκευή ή υπολογιστή θέλετε. Καλές διακοπές!



Saturday, July 19, 2014

Οι φήμες - Juan Gabriel Vásquez



Ύστερα από το μεγαλείο του 'Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν' το οποίο είχα διαβάσει ένα χρόνο πριν και ήταν απ' τα καλύτερα μυθιστορήματα που τέλειωσα το '13, ήταν καιρός να επανέλθω σ' αυτό τον μεγάλο συγγραφέα και το έκανα με το επόμενο του βιβλίο 'Οι φήμες (Las reputaciones)'. Φαίνεται πως ο Vásquez είναι ένα μεγάλο λαμπερό αστέρι που μαζί με τον Andrés Neuman αποτελούν την αιχμή του δόρατος της σύγχρονης λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας.
Στις Φήμες ο Juán Mallarino, ένας πολιτικός γελοιογράφος, βραβεύεται στη δύση της καριέρας του απ' την κυβέρνηση το έργο της οποίας εδώ και 40 χρόνια καυτηρίαζε με αδιαλλαξία μέσα από τα εύστοχα σκίτσα του που δημοσιεύονταν σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας. Πολλά θίγονται σ' αυτό το βιβλίο, η δύναμη των μέσων ενημέρωσης και η επιρροή τους στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, η κατάχρηση εξουσίας και ο ναρκισσισμός αυτών που ασκούν την κριτική δίχως να έχουν εμβαθύνει επαρκώς στα γεγονότα.
Μια νεαρή γυναίκα συναντάει τον γελοιογράφο στην τελετή βράβευσής του και του ζητάει να του πάρει συνέντευξη για το μπλογκ της. Εκείνος της δίνει ραντεβού στο σπίτι του όπου και του αποκαλύπτει ότι ήταν μια παιδική φίλη της κόρης του βάζοντας τον να κάνει ένα ταξίδι στο παρελθόν, φέρνοντας στην επιφάνεια ένα γεγονός το οποίο είχε κρύψει καλά αλλά και αρκετά βολικά στη μνήμη του. Σε δεύτερο πλάνο αλλά συνδεδεμένη άρρηκτα με τα παραπάνω σκιαγραφείται και η σχέση του Mallarino με τη γυναίκα του.
'Οι Φήμες' είναι άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής του Vásquez - 'ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν' παραμένει το αγαπημένο μου - που φαντάζομαι ότι σύντομα θα βρει το δρόμο του και στις προθήκες των δικών μας βιβλιοπωλείων. Για όσους ενδιαφέρονται να το διαβάσουν στα ισπανικά έχω να επισημάνω για μια ακόμα φορά την μοντέρνα γραφή του συγγραφέα με τις ευρηματικές του παρομοιώσεις.