Γκοθ και τρόμος στο μπλογκ του Γλύκα;

 

Δυο, κι όχι ένα βιβλία, με κοινό στοιχείο τον τρόμο διάβασε ο υποφαινόμενος (φαίνομαι;) για σας, δηλαδή βασικά για μένα. Δεν το συνηθίζω, δύσκολα θα μ’ έπειθε κάποιος να ασχοληθώ με το είδος. Εδώ όμως πρόκειται για δυο βιβλία τα οποία γράφτηκαν με μισό και πλέον αιώνα διαφορά κι έναν και πλέον αιώνα διαφορά απ’ το ‘δικό’ μας 2026. Κάντε τους υπολογισμούς σας.

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά ανάγνωσης. Πρώτο ήταν ‘To κάλεσμα της οπτασίας’ (1911) του Oliver Onions, σε μετάφραση Κλαίρης Παπαμιχαήλ. Θεωρείται μυθιστόρημα ψυχολογικού τρόμου και η ιστορία ξεκινάει μ’ έναν συγγραφέα, τον Όλερον, ο οποίος νοικιάζει ένα διαμέρισμα, μέρος μιας εγκαταλειμμένης κατοικίας, με σκοπό να τελειώσει και το τελευταίο του πόνημα. Σ’ αυτό του το βιβλίο έχει επηρεαστεί από την φίλη του Έλσι Μπένγκαου. Η Έλσι τον επισκέπτεται στο νέο του διαμέρισμα και διαισθάνεται ότι το σπίτι έχει αρνητική ενέργεια. Προτρέπει τον Όλερον να το εγκαταλείψει. Η συνέχεια … επί των σελίδων.

Ο Onions περιγράφει σαφώς πιο εσωτερικά απ’ ό,τι η Gaskell στο δεύτερο βιβλιαράκι (βλ. επόμενη παράγραφο), τον ήρωά του, ρίχνει φως στη σχέση του με την Έλσι ενώ η ιδιότητά του Όλερον ως συγγραφέας τον κάνει να παρατηρεί τον χώρο ολοένα και περισσότερο διαισθανόμενος σιγά σιγά την επιρροή που ασκεί το σπίτι επάνω του.

Δεύτερο λοιπόν ήταν ‘Η ιστορία της παραμάνας’, ένα διήγημα της Elizabeth Gaskell, σε μετάφραση Μαργαρίτας Ζαχαριάδου, γραμμένο στο δεύτερο περίπου μισό του 19^ου αιώνα. Εδώ έχουμε πάλι ένα στοιχειωμένο σπίτι, δυο ψυχρές γεροντοκόρες αδελφές και μια παραμάνα, την Έστερ, η οποία έχει φέρει την ορφανή Ρόζαμουντ μαζί της, συγγενικό πρόσωπο των δυο γυναικών. Από τις πρώτες κιόλας μέρες παραμονής τους σ’ αυτήν την τεράστια έπαυλη, παρατηρούν ότι κάθε βράδυ ακούγεται μια μουσική προερχόμενη από ένα κατεστραμμένο αρμόνιο το οποίο βρίσκεται στην είσοδο του σπιτιού. Το υπηρετικό προσωπικό θα καθησυχάσει την Έστερ και το κοριτσάκι λέγοντας ότι είναι ένα στοιχείο ή μάλλον στοιχειό απ’ το οίκημα που θα πρέπει να συνηθίσουν. Η συνέχεια, κι εδώ, σε γοτθικό ύφος, επί των σελίδων.

Η Gaskell στήνει ένα διήγημα με φαντάσματα, μια ατμοσφαιρική ιστορία η οποία μου θύμισε καλοστημένη παλιά ταινία τρόμου χωρίς φτιασίδια και εφέ.

Θα περάσετε καλά.

(3,5 από πέντε αστεράκια για το καθένα)