Αγάπη χαίνουσα - William Gaddis

 

Ένας μικρός χαμός είχε ξεκινήσει στα σόσιαλ με την 'Αγάπη χαίνουσα' σε μετάφραση Γιώργου Μπέτσου, εδώ και λίγο καιρό, δηλαδή λίγο μετά την κυκλοφορία του πέρσι και συνεχίζεται. Ο Γκάντις είναι ένας αμερικανός συγγραφέας του οποίου άλλα βιβλία μεταφρασμένα δεν βρήκα. Κι αυτό μάλλον σημαίνει ότι θα υπάρξει και συνέχεια. Το ελπίζω γιατί το συγκεκριμένο είναι πραγματικά ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, ιδιαίτερο, με την ιστορία που το ακολουθεί να είναι εξίσου ενδιαφέρουσα.

Πρόκειται λοιπόν για το κύκνειο άσμα του Γκάντις, ένα βιβλίο που γράφτηκε λίγο πριν αφήσει τα εγκόσμια κι εκδόθηκε μετά το θάνατό του. Ο Γκάντις ήταν ήδη πολύ άρρωστος όταν το έγραφε, γι αυτό και ο αφηγητής στο κείμενο βρίσκεται σε μια παρόμοια κατάσταση ενώ μας δηλώνει μέσα σ' αυτές τις 130 και κάτι σελίδες ότι η φαρμακευτική αγωγή επηρεάζει και την συγγραφική του παραγωγή και απόδοση. Το αποτέλεσμα όμως που έχει προκύψει είναι ένα γοητευτικό κείμενο το οποίο κλείνει το μάτι στον Μπέρνχαρντ ενω μου θύμισε σε κάποια σημεία και τον Γκας.

Έχουμε λοιπόν μακροπερίοδο λόγο, γραφή τύπου ροής συνείδησης, αποσπάσματα τα οποία μπλέκονται μεταξύ τους, συχνά πυκνά παρεμβάλλονται αναφορές στην κατάσταση του αφηγητή ενώ ως κύρια ιδέα εμφανίζεται η επιρροή της τεχνολογίας στις Τέχνες, στον καλλιτέχνη, στον τρόπο που την αντιλαμβάνεται ο μέσος άνθρωπος και πώς καλείται να την προσεγγίσει. Ως όχημα για την ανάπτυξη της ιδέας του είναι η εφεύρεση του μηχανικού πιάνου τον 19 αιώνα, η μετέπειτα πορεία του κι εν τέλει η κατάληξη στους υπολογιστές του σήμερα, ή αν θέλετε του τότε, αφού το βιβλίο ολοκληρώνεται το 1998.

Ο Γκάντις στριφογυρίζει γύρω απ' το θέμα του παραθέτοντας απόψεις, θεωρίες, σχόλια γνωστών προσωπικοτήτων από τον χώρο των Τεχνών, συχνά πυκνά αναφέρεται στον Πλάτωνα, τον Τολστόι, Μέλβιλ αλλά και σε άλλους που έπρεπε να ψάξω γιατί δεν γνώριζα. Το βιβλίο του Γκάντις θα σε κάνει να αναρωτηθείς πολλές φορές για το αν αυτά που διαβάζεις και αντιλαμβάνεσαι είναι τελικά εκείνα που ήθελε να επικοινωνήσει ο συγγραφέας. Κι αυτή η αμφιβολία είναι σίγουρα κάτι που προσωπικά με γοητεύει.

Πολύ ενδιαφέρον το επίμετρο, μην παραλείψετε να το διαβάσετε κι αυτό.

Πέντε από πέντε αστέρια.