Τσεβενγκούρ - Andrey Platonov

 

Διαβάζω, που λέτε, μάλλον δε λέτε, διαβάζετε, διαβάζω λοιπόν, για αυτό το βιβλίο του Πλατόνοφ, σε μετάφραση Μπ Μπα, ότι είχε απαγορευτεί στη Ρωσία από το 1929, όταν είχε μόλις τυπωθεί, μέχρι την εποχή της Περεστρόικα. Γιατί, θα ρωτήσετε, και με το δίκιο σας. Υπομονή.

Διαβάζω επίσης ότι το παραλληλίζουν με τον Δον Κιχώτη και όντως θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Πλατόνοφ είχε 'πατήσει' πάνω στη γενικότερη πλοκή που συναντάμε στο βιβλίο του Θερβάντες. Διαβάζοντάς το - νάτο πάλι το ρήμα - βέβαια, δεν το είχα σκεφτεί. Δεν τα πάω καλά με τους παραλληλισμούς, συχνά πυκνά μου ξεφεύγουν. Το 'Τσεβενγκούρ' τοποθετείται χρονικά μετά την Ρωσική Επανάσταση και μοιάζει να είναι ένα κοινωνικό πείραμα όπου η ιδέα του κομμουνισμού με οικολογικά χαρακτηριστικά, εφαρμόζεται σε έναν οικισμό περιτριγυρισμένο από μια άγονη στέπα. Ο Ντβάνοφ και ο Κοπιόνκιν, δυο απ' τα σημαντικότερα πρόσωπα στο βιβλίο, είναι εκείνοι που αναλαμβάνουν να μεταλαμπαδεύσουν τις αρχές του σοσιαλισμού σε όποιο μέρος βρεθεί στο δρόμο τους κι όταν πλέον φτάνουν στο Τσεβενγκούρ αρχίζουν να αναρωτιούνται κατά πόσο οι αρχές αυτές και τα πιστεύω τους μπορούν να εφαρμοστούν μια και έρχονται αντιμέτωποι με τις πρακτικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι αυτού του οικισμού.

Ο Πλατόνοφ προβάλλει λοιπόν τις αντιρρήσεις του -  γι' αυτό και θεωρήθηκε ριζοσπαστικός - με όχημα τους ήρωές του και μια γραφή η οποία χρήζει πολλών, πάρα πολλών υπογραμμίσεων. Ένας απ' τους λόγους που δεν άφησα σε διάφορα σημεία το βιβλίο ήταν και αυτός. Δεν υπάρχει περίπτωση να το διαβάσετε και να μην σταθείτε εδώ κι εκεί, επαναλαμβάνοντας την ανάγνωσή τους και πιθανότατα σημειώνοντας σε κάποιο χαρτί ή μέσο. Ο άλλος (λόγος) ήταν η περιέργεια, μαζοχιστική βέβαια, για να δω πού και πώς θα καταλήξει στο τέλος.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που δυσκολευόμουν να το ξαναπιάσω κι αυτό γιατί ελάχιστα πράγματα συμβαίνουν στις 580-κάτι σελίδες του, ενώ ο ρυθμός που σου επιβάλλει ο συγγραφέας είναι αρκετά αργός. Δεν μπορούσα όμως να το αφήσω για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω. Θα έλεγα ότι ενδιαφέρον για μένα είχε και η ιστορική περίοδος στην οποία αναφέρεται οπότε αν την έχετε φάει με το κουτάλι ίσως και να μην προσθέσει κάτι παραπάνω στη δική σας αναγνωστική εμπειρία.

Προτεινόμενο λοιπόν!

(τέσσερα από πέντε αστεράκια)