Αυτοβιογραφία ενός πτώματος - Sigizmund Krzhizhanovsky

 

Στο πρώτο διήγημα αυτής της συλλογής από τους Αντίποδες, το ομότιτλο 'Αυτοβιογραφία ενός πτώματος', δε σας το κρύβω, τα βρήκα λίγο σκούρα. Κάπως ακαταλαβίστικο μου φάνηκε σε μερικά σημεία και σκέφτηκα ότι αν συνεχίσει έτσι και για τα υπόλοιπα τέσσερα ίσως και να μην καταφέρω να ολοκληρώσω την ανάγνωσή της (συλλογής).

Όμως ο σκόπελος ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα αφού μετά τις 46 σελίδες από τις οποίες απαρτιζόταν - το διήγημα - στα επόμενα τέσσερα επήλθε ισορροπία και το ενδιαφέρον μου αυξήθηκε κατακόρυφα. Ο Σιγκισμούντ Κρζιζανόφσκι, εντελώς άγνωστος σε μένα, χρησιμοποιεί σαν καμβά τη μετεπαναστατική Μόσχα για να συνθέσει κείμενα ατμοσφαιρικά, σκοτεινά, τα οποία ενίοτε θυμίζουν δοκίμια, άλλοτε ποίηση, σίγουρα όμως επιζητούν την προσοχή του αναγνώστη και τη φαντασία του σε εγρήγορση ωθώντας τον σε πολλαπλές ερμηνείες. Είναι απαιτητικά αναγνώσματα κι αυτό είναι μέρος της γοητείας τους.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα από τα πέντε αυτό θα ήταν 'η σελιδοδείκτρια' στο οποίο ο ήρωας συναντάει έναν συγγραφέα σ' ένα πάρκο τον οποίο αποκαλεί 'θυρευτή θεμάτων'. Ο συγγραφέας πλάθει μίκρo-ιστορίες ή αφηγείται ήδη άλλες που έχει επινοήσει ενώ επανεμφανίζεται διαρκώς στις περιπλανήσεις του ήρωα σε άλλα σημεία της πόλης. Επίσης πολύ μου άρεσε το 'Κβαντρατουρίν': ένα σωληνάριο περιέχει μια ουσία η οποία όταν την αλείφει κανείς στις επιφάνειες ενός σπιτιού πολλαπλασιάζεται το εμβαδόν του.

Η 'Αυτοβιογραφία ενός πτώματος', σε μετάφραση Ελένης Μπακοπούλου, είναι εν τέλει μια ξεχωριστή συλλογή διηγημάτων με στοιχεία φιλοσοφικά, επιστημονικά, αλληγορικά, σουρεαλιστικά, πειραματικά. Μη τρομάζετε όμως. Η ποικιλία δρα υπέρ του τελικού αποτελέσματος.

Mην παραλείψετε να διαβάσετε το επίμετρο της Νιόβης Ζαμπούκα.

(Tέσσερα από πέντε αστέρια)