Thursday, June 30, 2016

Οι πληροφοριοδότες - Juan Gabriel Vásquez



"Οι πληροφοριοδότες" ήρθαν σε μια χρονική στιγμή που χρειαζόμουν ένα βιβλίο να με ταξιδέψει όπως το κάνουν τα καλογραμμένα καλοκαιρινά αναγνώσματα, εκείνα που επιθυμώ να έχουν μια ωραία ιστορία με ανατροπές που σε περιμένουν μέχρι τις τελευταίες σελίδες τους.
Και το βιβλίο του Vásquez, μια ιστορία προδοσίας που παλινδρομεί χρονικά μεταξύ των δεκαετιών του σαράντα, ογδόντα και ενενήντα έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που με κάνουν να αφήνω δύσκολα το διάβασμα και να παρατηρούνται φαινόμενα βίαιης αποκόλλησης μου από εκεί που έχω θρονιαστεί και ξεχαστεί μεταξύ της Μπογκοτά και του Μεδεγίν, με τον Γκαμπριέλ Σαντόρο, δημοσιογράφο και συγγραφέα να ιχνηλατεί τη ζωή του πατέρα του που πρόδωσε τον Κόνραντ Ντερέσερ, τότε που η Κολομβία μαζί με τις ΗΠΑ είχαν βγάλει μαύρες λίστες για τους γερμανούς μετανάστες που ζούσαν στη χώρα.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί διαφορετικές δομές στην αφήγησή του - συνομιλίες, επιστολές - δημιουργώντας ένα ελκυστικό κείμενο που μέσα από το ζήτημα της προδοσίας αποκαλύπτει ένα κομμάτι της ιστορίας της χώρας του ίσως όχι τόσο γνωστό στο ευρύ κοινό. 
Ύστερα από τον 'Ήχο των πραγμάτων όταν πέφτουν' και τις 'Φήμες' (Reputaciones) oλοκληρώνω το τρίτο βιβλίο του Vásquez χωρίς να αλλάξω γνώμη σε ότι αφορά για το ποιο είναι το καλύτερο από αυτά. Η σειρά όμως αλλάζει και μετά τον Ήχο βρίσκονται πλέον οι Πληροφοριοδότες.

Wednesday, June 22, 2016

Διόρθωση - Thomas Bernhard



Κι έρχεται το μέσον του δεκάξι - ωραία παρεπιπτόντως ακούγεται αυτό το νούμερο - και λέω: ήρθε η ώρα του Μπέρνχαρντ. Πριν τις διακοπές, εκεί που τα παιδιά έχουν μόλις τελειώσει το σχολείο και με πιάνει μια χαρά και αναρωτιέμαι γιατί χαίρομαι αφού υπάρχει αυτό το πρόβλημα κι εκείνο και τ' άλλο, ναι, αλλά είναι καλοκαίρι, τελείωσα το γράψιμο, μόνο διάβασμα και στίψιμο για νέες ιδέες και μετά, όχι, δεν είμαι ικανοποιημένος απ' το πόνημά μου, ούτε απ' αυτό, ούτε απ' τη δουλειά μου, ανοίγω το Kindle, πρώτες σελίδες Μπέρνχαρντ. Παύση. Σβήνουν τα υπόλοιπα και ακολουθώ τον ήρωα, που γράφει για τον Roitheimer, που γράφει για τον Κώνο, αυτόν που έφτιαξε για την αδελφή του ενώ έμενε στη σοφίτα του Ηoeller, που ο ήρωας κι αυτός με τη σειρά του ήρθε στη σοφίτα του Hoeller, για να βάλει σε τάξη τα γραπτά του Roitheimer, αυτά που ο Roitheimer έγραφε για το Άλτενσαμ και τον Κώνο, και τη μητέρα του και τ' αδέλφια του και τον πατέρα του... Μέθυσα μια, μέθυσα δυο, πιέστικα, μέθυσα και πάλι, πιέστικα. Μέσα από τη μέθη και τη μαγεία και το ζοφο και την πίεση κουράστηκα να διαβάζω μα η κούραση ήταν απόλαυση, γιατί ήταν ο Μπέρνχαρντ.
Υπέροχος.
Μοναδικός.

Tuesday, June 7, 2016

Καθεδρικός Ναός - Raymond Carver



Είχα καιρό να διαβάσω κάποια συλλογή διηγημάτων. Όλο έλεγα κι όλο το ανέβαλα παρεμβάλλοντας ένα ακόμα μυθιστόρημα. Πολλές φορές τα βιβλία σού επιβάλλονται σαν να σε μαγνητίζουν, σαν να προβάλλουν την ράχη τους μπροστά από τα υπόλοιπα που βρίσκονται στα ράφια. Αυτή τη φορά όμως είχε έρθει η ώρα του Κάρβερ και του 'Καθεδρικού Ναού'.
Tα διηγήματα αυτής της συλλογής είναι βουτηγμένα στην καθημερινότητα ταλαιπωρημένων Αμερικανών που αντιμετωπίζουν τα εμπόδια που τους φέρνει η ζωή με μια ανημποριά, μια αδυναμία να αντιδράσουν ή ακόμα και μια καρτερικότητα. Μια καθημερινότητα που τους έχει καταβάλλει και με την οποία δείχνουν να έχουν συμβιβαστεί.
Περνάω από το ένα διήγημα στο επόμενο και αντιλαμβάνομαι την υφολογική συνέπεια, να τελείται το χτίσιμο ενός υπερκείμενου που περιέχει όλους τους ήρωες σαν μέλη της ίδιας πόλης. Οι χαρακτήρες του συγγραφέα συνομιλούν μαζί μου, με μπάζουν στο σπίτι τους και στα προβλήματά τους. Στο 'Μια μικρή παρηγοριά' θα βουρκώσω. Ο ρεαλισμός του Carver μπορεί να σε τσακίσει.
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ενσωματωμένο σε μια έκδοση του 'Μεταίχμιου' μαζί με άλλες δυο συλλογές.