Wednesday, March 15, 2017

Ο Τυφλός Λυτρωτής - Aldus Huxley



Δυσκολεύομαι να διαβάσω ένα φιλοσοφικό βιβλίο. Δεν θα το ξεκινήσω ποτέ απ' την αρχή με σκοπό ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα να φτάσω στο τέλος. Μπορεί να μου πάρει και μήνες. Αλλά μήπως έτσι δεν γίνεται μ' αυτού του είδους τα κείμενα; Απ' την άλλη, όταν έχω ένα μυθιστόρημα που περιέχει φιλοσοφικές και κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις σε τέτοια αναλογία έτσι ώστε να μην αποβαίνουν εις βάρος της ιστορίας, τότε και δεδομένης της συγγαφικής ποιότητας του δημιουργού η αναγνωστική απόλαυση είναι εξασφαλισμένη.
Κάτι που συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση μια και "Ο τυφλός λυτρωτής" του Α. Χάξλεϋ (1936) με συντρόφεψε εδώ και αρκετές μέρες - υπήρχαν πολλά σημεία που ξαναδιάβαζα - με τον κεντρικό ήρωα, τον κοινωνιολόγο Άντονι Μπήβις, που εμπεριέχει βιογραφικά στοιχεία του ίδιου του συγγραφέα, να υποστηρίζει την ειρήνη και τη μη βία σε μια περίοδο που η άνοδος του ναζισμού και η παρουσία του κομμουνισμού πυροδοτεί αντιπαραθέσεις. Σε κάθε κεφάλαιο γίνεται ένα χρονικό άλμα προς τα πίσω ή προς τα εμπρός περιγράφοντας  στιγμιότυπα από τις σχέσεις του Μπήβις με τους φίλους του, τις ερωμένες του ενώ όσο προχωράμε προς το τέλος αναλύει τη σκέψη πίσω από τις απόψεις - επίκαιρες το δίχως άλλο και στις μέρες μας - που υποστηρίζει ο ίδιος ο συγγραφέας.
Ο ρυθμός είναι βραδύς όπως αρμόζει σε ένα μυθιστόρημα εκείνης της εποχής, ένα χαρακτηριστκό το οποίο συνήθως προσμένω γνωρίζοντας ότι τις περισσότερες φορές δεν λειτουργεί εις βάρος της ανάγνωσης. Προτεινόμενο ασφαλώς!


Saturday, February 25, 2017

Λίγη Ζωή - Hanya Yanagihara


Η μαρτυρική ζωή του Τζουντ ξετυλίγεται σε 890 σελίδες έχοντας σαν καμβά την φιλία των τεσσάρων φίλων, του Μάλκομ, του Τζέι Μπι, του Γουίλεμ και του ίδιου. Η Γιαναγκιχάρα υμνεί τη φιλία και την αγάπη σ' αυτή την τραγική ιστορία απ την οποία δε λείπουν τα πλατιάσματα και οι υπερβολές. Ειδικά σε ότι αφορά στον ίδιο τον Τζουντ. Παρόλα αυτά, η ανάλυση των χαρακτήρων είναι εξαιρετική, η εμβάθυσνη στην ψυχολογία του καθενός και ιδαίτερα του πρωταγωνιστή σε κάνει να νιώθεις τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και σε ταξιδεύει μέχρι το τέλος υπερπηδώντας τα εμπόδια που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.
Ναι, υπήρξαν σελίδες που βαριόμουν αλλά δεν ήταν τόσες ώστε να με αποτρέψουν απ' το να συνεχίσω και να το τελειώσω. Θεωρώ ότι η γροθιά στο στομάχι και η τροφή για σκέψη αρκούσε για τα τρία τέταρτα του βιβλίου. Η παιδοφιλία, η χειραγώγηση, η θυματοποίηση, η αυτο-απαξίωση του Τζουντ που προβάλλονται ξανά και ξανά στο βιβλίο συγκρούονται με την επιτυχημένη του καριέρα στα νομικά και δοκιμάζουν την φιλία και την αγάπη που διοχετεύονται απλόχερα απ' τους φίλους του και τους θετούς γονείς του.

Η αφηγηματική δεινότητα της Γιαναγκιχάρα δημιουργεί ένα βιβλίο αρκετά ενδιαφέρον, μια πικρή ιστορία που σε κλείνει μέσα της μέχρι να τελειώσει.