Ο Κοινός Μας Φίλος - Charles Dickens

 

Δυο στοιχεία μου έκαναν εντύπωση σ’ αυτό το βιβλίο ή αυτά αν θέλετε μια και μας έρχεται σε δυο τόμους. Το ένα λοιπόν είναι το ‘ντικενσιανό’ σύμπαν. Η δημιουργία μια πλειάδας χαρακτήρων με φόντο το βικτωριανό Λονδίνο και η λεπτομερής απόδοση εκείνης της εποχής κι εκείνης της κοινωνίας. Θα μου πείτε, γιατί; σάμπως έζησες τότε για να ξέρεις πώς πραγματικά ήταν;

Μα αυτό πετυχαίνει ο συγγραφέας, να μη χωράει αμφισβήτηση για το πώς ήταν, καθώς και την αίσθηση ότι όλα αυτά τα πρόσωπα τα οποία φωτίζει σχεδόν ισόποσα – εντάξει, τα περισσότερα όχι κι όλα – δεν είναι επινοημένα αλλά υπαρκτά και τα γεγονότα, η πλοκή, οι σχέσεις τους έχουν καταγραφεί απ’ τον Ντίκενς επειδή γνώριζε τον κάθε ένα προσωπικά. Και είναι περισσότερο αυτή η αίσθηση ότι οι χαρακτήρες σου είναι τόσο οικείοι, τόσο απτοί, που σε κάνει να θες φτάσεις στο τέλος αυτής της ιστορίας για να δεις τι θα γίνει τελικά με τον καθένα. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς πλέκει τις (τόσες) ιστορίες μεταξύ τους έτσι ώστε όλοι και όλα να σχετίζονται χωρίς να μπερδεύεται ο αναγνώστης.

Το δεύτερο στοιχείο, δεν το ξέχασα κι ας πέρασε μια παράγραφος, είναι η εξαιρετική μετάφραση της καλής φίλης Κλαίρης Παπαμιχαήλ. Δε με απασχολεί αν κάποιος σκεφτεί ότι το γράφω επειδή είναι όντως φίλη μου. Γιατί είναι τιμή μου. Από κει και πέρα, όταν έχεις να διαβάσεις κοντά 1400 σελίδες που κάποια στιγμή ενδεχομένως να σε κουράσουν – συνέβη προς το τέλος του Α’ τόμου – μια μετάφραση σαν κι αυτή, δουλεμένη όπως αυτή, ολοκληρώνει την πληρότητα που θα αναζητήσει ο αναγνώστης σ’ ένα κλασικό έργο όπως ο ‘Ο κοινός μας φίλος’.

Δε θα σας μιλήσω για την υπόθεση του βιβλίου, που έχει και φόνο, και μυστήριο, και έρωτες, και διαχρονικές παθογένειες του ανθρώπινου είδους. Δε χρειάζεται να γνωρίζετε τίποτα πριν ανοίξετε το ή τα, βιβλίο, -α. Το σίγουρο είναι ότι θα περάσετε καλά!

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού μια και απ’ τη ζέστη δεν βλέπω να ξεμπερδεύουμε εύκολα.