Δεν υπάρχει υποδιεύθυνση αντιμιμιδίων - QNTM

Θα έλεγα ότι μου αρέσει η ΕΦ (επιστημονική φαντασία). Δεν την κυνηγάω ή μάλλον λίγο: ψάχνω παλιά μυθιστορήματα, όπως για παράδειγμα εκείνα του Philip K. Dick. Και δεν είναι τυχαίο ότι εδώ αναφέρομαι σ' αυτόν. Ο QNTM (δυστυχώς το ψευδώνυμο ή το ακρωνύμιο αν θέλετε μου θυμίζει γνωστό reality) φαντάζομαι ότι έχει διαβάσει μπόλικη παλιά, καλή ΕΦ και δεν θα του έχει ξεφύγει ο συγγραφέας του Ηλεκτρικού Προβάτου. Κι αυτό φαίνεται στο βιβλίο. Ξεκινώντας κάλλιστα θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζει πολύ με Dick ενώ αν όντως σας αρέσει αυτού του είδους η ΕΦ θα περιμένετε κάπως έτσι ωραία, ατμοσφαιρικά και συναρπαστικά να κυλήσει μέχρι τέλος.

Συνέβη λοιπόν κάτι τέτοιο ή μας τα χάλασε; Το 'Δεν υπάρχει υποδιεύθυνση αντιμιμιδίων' σε μετάφραση Δέσποινας Κανελλοπούλου, είναι δομημένο γύρω απ' την έννοια της μνήμης και κατ' επέκταση των αναμνήσεών μας, μια χαοτική κατάσταση όπου διάφορες οντότητες καταφέρνουν να μας εξαφανίζουν τις αναμνήσεις και να απειλούν την υπαρξή μας με αποκορύφωμα ενός υπέρτατου αντιμιμιδίου το οποίο κοντεύει να μην αφήσει τίποτα όρθιο. Κι εμείς βέβαια προσπαθούμε να τα πολεμήσουμε, με ειδικούς και μη, παίρνοντας αντιλησμονικά ή λησμονικά κατά περίπτωση φάρμακα τα οποία όμως έχουν και παρενέργειες. Ο QNTM (νάτο πάλι) μας τα μπλέκει, με τους ήρωές του να ξεχνάνε, να ξαναθυμούνται, τα αστικά τοπία να μεταβάλλονται, οι βουτιές στο παρελθόν να προσπαθούν να εξηγήσουν ό,τι έχει προηγηθεί .... και κάπου εκεί προς το τέλος κι ενώ έχω λίγο βαρεθεί μου τα μπερδεύει κι άλλο, κι όλο αυτό πλέον χαλάει κι ό,τι μου είχε αρέσει ως ιδέα.

Οπότε;

Οπότε με δυο, άντε δυόμιση, επειδή σας συμπαθώ, αστεράκια και πάμε για το επόμενο.

(Ο Τζόυς, ο Οδυσσέας και η βιογραφία του Ellmann έτσι κι αλλιώς παραμένουν, και συνεχίζω, -ίζονται)