Friday, August 26, 2016

Η Γυναίκα της Άμμου - Kōbō Abe



Δεν θα ήταν λάθος να πει κανείς ότι η άμμος διεκδικεί τη θέση ενός ακόμη χαρακτήρα στο βιβλίο του Άμπε. Διαβάζοντας τη 'Γυναίκα της Άμμου' υπήρξαν αρκετές στιγμές που δεν μπορούσα κι εγώ όπως και ο πρωταγωνιστής να τη βγάλω από πάνω μου. Σαν να ήθελα σηκώνοντας εαυτόν από την καρέκλα να τινάξω τα ρούχα μου, να σιγουρευθώ με τη γλώσσα μου ότι δεν υπήρχε στο στόμα μου, ότι δεν μείνει στα μαλλιά μου. Αλλά η άμμος δεν είναι η μόνη που συμβάλλει στη ζοφερή ατμόσφαιρα του βιβλίου. Το τοπίο, ένα χωριό που είναι χτισμένο σε αμμόλοφους και οι τεράστιες τρύπες που λειτουργούν σαν φράγματα προστατεύοντας τον οικισμό, καίγεται κάτω από τον ήλιο, μαστιγώνεται από τις αμμοθύελες, καλύπτεται απ' την ομίχλη.
Μέσα σε μια από αυτές τις κοιλότητες θα βρεθεί και ο εντομολόγος Niki Jumpei ο οποίος αναζητώντας ένα νέο είδος σκαθαριού θα παγιδευτεί από τους ντόπιους και θα αναγκαστεί να συμβιώσει με μια γυναίκα φτιαρίζοντας άμμο με αντάλλαγμα νερό και φαγητό.
Το κείμενο, γραμμένο το 1962, διατηρεί μια φρεσκάδα και μια εσωτερικότητα που στα μάτια μου το κάνει γοητευτικό, ολίγον καφκικό - αναμφίβολα στα συν του - και αρκετά ενδιαφέρον μια και από τις σελίδες του ξεπηδούν οι σχέσεις εξουσίας, οι ταξικές ανισότητες και η αδίστακτη ανθρώπινη φύση. Προτεινόμενο!


Tuesday, August 16, 2016

Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων - Jean-Michel Guenassia



- Λοιπόν, πως σου φάνηκε;
- Μαγικό
- Τι εννοείς;
- Είναι μαγικό να διαβάζεις ένα βιβλίο από την αρχή μέχρι το τέλος, να μην θέλεις να το αφήσεις και να σε ικανοποιεί σε τέτοιο βαθμό που να φτάνεις ύστερα από επτακόσιες σελίδες να σκέφτεσαι ότι θα διάβαζες άλλες εκατό.
- Ναι αλλά από ουσία;
- Εξαρτάται τι ζητάς. Δεν έχει ανάλυση κοσμοθεωριών ή αποσπάσματα διδακτισμού.
- Έτσι όπως το λες μοιάζει να κατηγορείς τα βιβλία που τις έχουν.
- Όχι, δεν κατηγορώ τίποτα. Έκαστος στο είδος του. Ο Γκενασιά έφτιαξε ένα ποιοτικό μυθιστόρημα ευρείας απήχησης που κατορθώνει να δώσει το στίγμα της μεταπολεμικής περιόδου μέσα από την ιστορία του Μισέλ και των φίλων του που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα αυταρχικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης.
- Και η μαγεία;
- Δεν σε έπεισα ε; Πρέπει να το διαβάσεις για να το καταλάβεις. Αν θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει ένα αδόκιμο ίσως όρο, θα έλεγε πως είναι ένα γλυκόπιοτο βιβλίο.
- Έμπλεξες τα σταφύλια με τις λέξεις, έκανες το κείμενο διάλογο και θες να σε παίρνουν και στα σοβαρά;
-Εγώ;
(μην παραλείψετε να ακούσετε το παρακάτω medley!)

Thursday, August 11, 2016

Βερολίνο, γεια - Wolfgang Herrndorf




Το 'Βερολίνο, γεια' είναι μια ανάπαυλα. Καλοκαιρινή, δροσερή, ενδιαφέρουσα. Αλλά μέχρι εκεί. Το ξεκινάς ένα απόγευμα και το επόμενο θα το χεις τελειώσει. Δεν θα το βαρεθείς γιατί το περιεχόμενο αν και δεν θα σου φανεί τίποτα σπουδαίο είναι πάνω από όλα ευχάριστο. Μια ιστορία ενός αγοριού του Μάικ και του φίλου του Τσικ που αποφασίζουν να κάνουν ένα ταξίδι με ένα κλεμμένο αυτοκίνητο για να ξεφύγουν από τη ρουτίνα που κουβαλάει ο καθένας τους. Ένα οδοιπορικό γεμάτο εικόνες και απρόοπτα που το παρακολουθείς μέσα από τα μάτια ενός 15χρονου.
Αν πάλι ζητάς κάτι πιο μεστό, πιο λογοτεχνικό ή/και πιο σοβαρό το 'Βερολίνο γεια' θα σε αφήσει μάλλον ανικανοποίητο. Η χρονική στιγμή που επέλεξα να το διαβάσω αλλά και η διάθεσή μου ταίριαξε γάντι με τα κείμενα του Wolfgang Herndorf. Πάμε παρακάτω …


Saturday, August 6, 2016

Ζαν Μπαρουά - Roger Martin Du Gard


Το 'Ζαν Μπαρουά' δεν είναι τίποτε λιγότερο από ένα αριστούργημα. Η ανάρτησή μου θα μπορούσε να είχε τελειώσει εδώ. Είναι κάποια βιβλία όπως αυτό που σε γοητεύουν από όπου κι αν τα πιάσεις. Ο Du Gard χρησιμοποιεί μια τεχνική που θυμίζει θεατρικό σενάριο, ειδικά στα σημεία που υπάρχει ο διάλογος. Στην αρχή με ξένισε κι όταν τέλειωσε σκέφτηκα πως δεν θα μπορούσε να είχε γραφτεί αλλιώς. Αλλά θα μπορούσε! Δεν θα ήταν όμως αυτό το βιβλίο.
Θρησκεία ή επιστήμη; Θρησκεία ή λογική; Ο Μπαρουά αντιμάχεται σθεναρά τον καθολικισμό δημιουργώντας έναν πυρήνα από ομοϊδεάτες μαζί με τους οποίους εκδίδει τον 'Σπορέα', ένα περιοδικό που προάγει την ελευθερία στην έκφραση και την στήριξη του επιστημονισμού.

Ο συγγραφέας δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην υπόθεση Ντρέυφους που απασχόλησε την γαλλική κοινωνία (και όχι μόνο) παραθέτοντας αυτούσια κομμάτια από τη δίκη του Ζολά κάτι που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον αν και εντύπωση μου έκανε η έκταση των σχετικών κειμένων που θα προτιμούσα να είναι μικρότερη. Τίποτα δεν είναι τέλειο. Ή ίσως ο ορισμός του τέλειου να εμπεριέχει μια 'δόση' ατέλειας για να μην μας φαίνεται κάτι εξωπραγματικό. Το βιβλίο έτσι κι αλλιώς δύσκολα θα το αφήσετε απ' τα χέρια σας - θα διακόψετε πολλές φορές την ανάγνωση για να ανατρέξετε στις σημειώσεις στο πίσω μέρος αλλά και να κάνετε δικές σας σε υπέροχα αποσπάσματα - και είναι ένα απ' τα καλύτερα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια για να μην προχωρήσω κι άλλο προς τα πίσω και σας φανώ υπερβολικός. Γι αυτό μην ασχολείστε άλλο μ' αυτή την ανάρτηση. Ακούστε Τσαϊκόφσκι και προσθέστε το στην βιβλιοθήκη (καλά, αν βαριέστε μην ακούσετε τίποτα, το βιβλίο όμως να το διαβάσετε!)