Friday, January 22, 2016

Ένας θάνατος στην οικογένεια - Karl Ove Knausgaard


 Ναι, είμαι κι εγώ άλλος ένας από αυτούς που δείχνουν δυσπιστία όπου λαλούν πολλοί κοκκόροι. Παρόλα αυτά δεν είμαι από αυτούς που απορρίπτουν για αυτό το λόγο ένα βιβλίο (ελπίζω να είναι λίγοι). Έτσι λοιπόν, έφτασε και η ώρα του Νορβηγού με τους έξι τόμους. Για να εξηγούμαστε: Από τον Προυστ έχω διαβάσει τα 4/7 του 'Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο' και δεν μπορώ να τον συγκρίνω με κανέναν (χώρια που δεν είμαι κι ο κατάλληλος, αλλά αυτό το ξέρατε). Πάει αυτό.

Επίσης έχοντας διαβάσει μόνο το 'Ένας θάνατος στην οικογένεια' δεν μπορώ να γράψω και για το υπόλοιπο έργο. Τι μου άρεσε στο βιβλίο του Κnausgaard? Μα πρώτα απ' όλα το ότι είναι αυτοβιογραφικό χωρίς να φαίνεται. Διαβάζοντας την ιστορία του συγγραφέα που έχει να κάνει εκτός από το προφανές του τίτλου και με τα εφηβικά και νεανικά του χρόνια, γυρνάω τις σελίδες ενός μυθιστορήματος που μου δίνει την εντύπωση ότι είναι μυθοπλασία. Έπειτα, ρέει αβίαστα. Υπάρχουν σκέψεις για την ζωή, την Τέχνη, την συγγραφή που εμφανίζονται που και που, σε μικρές δόσεις, τέτοιες που να μην κουράζουν αλλά και να μην απουσιάζουν. Ο συγγραφέας αναλύει τη σχέση με τον αδελφό του και τον πατέρα του με φόντο τη Νορβηγία της δεκαετίας του 70 και του 80. Συνοψίζοντας πάντα σχετικά με τις εντυπώσεις του πρώτου τόμου (έχοντας κάνει μια παρουσίαση που από μόνη της ούτε σύνοψη δεν είναι), έμεινα αρκετά ικανοποιημένος από την ανάγνωση - όχι, δεν τρελάθηκα - και κάποια στιγμή θα διαβάσω το δεύτερο από τα έξι μέρη.




Thursday, January 7, 2016

Station Eleven - Emily St. John Mandel


Θα μπορούσες να πεις ότι ξεκινάς χαλαρά την αναγνωστική σου χρονιά με ένα δυστοπικό page turner όπου σχεδόν όλος ο πληθυσμός της Γης ξεπαστρεύεται από μια γρίπη; Κι όμως, το να πηγαίνεις από τη μια σελίδα στην άλλη, να μεταφέρεσαι από το ένα χρονικό σημείο στο άλλο - πριν την επιδημία, μετά από αυτήν ή και μέσα σ' αυτήν - να ασχολείσαι με τον βίο του διάσημου ηθοποιού Arthur Leander και τον αγώνα επιβίωσης της Kirsten που ανήκει σε ένα περιπλανώμενο θίασο που παίζει Σαίξπηρ σε ότι έμψυχο υλικό έχει απομείνει στις πόλεις της Αμερικής, σε χαλαρώνει!
Το βιβλίο έχει ρυθμό, δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς, το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον για το είδος του και θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα για τους φίλους του sci-fi και όχι μόνο. Θέλετε να σας πω κι άλλα; Όχι, δεν υπάρχει λόγος, πιάστε ή κατεβάστε το και διαβάστε το.