Friday, August 29, 2014

Ο ιστός της αράχνης - Joseph Roth




"Πόσο αγαπούσε ο Μπένγιαμιν Λέντς τον μισητό Ευρωπαίο, τον Τέοντορ: τον δειλό και κτηνώδη, τον αδέξιο και ύπουλο, τον φιλόδοξο και ανεπαρκή, τον άπληστο και επιπόλαιο, τον ταξικό άνθρωπο, τον άθεο, τον υπερόπτη και δουλικό, τον ποδοπατημένο Τέοντορ Λόζε! Ήταν ο ευρωπαίος νέος άντρας: εθνικιστής κι εγωιστής, χωρίς πίστη, αναξιόπιστος, αιμοδιψής και με περιορισμένη αντίληψη. Ήταν η νεαρή Ευρώπη."
Μέσα σ' αυτές τις λίγες γραμμές απ' το κείμενο του Roth περικλείεται η ουσία αυτής της πρώτης νουβέλας του που γράφτηκε μερικά χρόνια πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Απουσιάζει, πάντα σύμφωνα με τις δικές μου προτιμήσεις, κάτι παραπάνω απ' το προφανές σκιαγράφημα του Λόζε. Ίσως κάποιες στιγμές έτνασης που ποτέ δεν ήρθαν. Έφτασα στην τελευταία σελίδα κι απλά ξεκίνησα το επόμενο βιβλίο χωρίς να μπορώ να πω ότι μου άρεσε κάτι ιδιαίτερα ή πάλι, ότι με καταπίεσε η ανάγνωσή του.



Wednesday, August 27, 2014

Η Κλάρα στο μισοσκόταδο - José Carlos Somoza



Θα έλεγε κανείς ότι με διακατέχει ο φόβος της βαρεμάρας όταν ξεκινάω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Κι αυτό συμβαίνει εδώ και αρκετά χρόνια. Παρόλα αυτά, δεν παύω να επιχειρώ την ανάγνωση ενός από αυτά, ειδικά αν μου τα έχουν προτείνει κατ' επανάληψη.
'Η Κλάρα στο μισοσκόταδο' του José Carlos Somoza ήταν υποψήφια για καλοκαιρινή ανάγνωση από πέρσι το χειμώνα και τελικά ανταποκρίθηκε των προσδοκιών μου. Είναι ένα μυθιστόρημα με αργούς ρυθμούς κάτι που δεν συνηθίζεται σ' αυτό το είδος αλλά και με ιδιαίτερα δουλεμένη γραφή, στοιχείο που με εξέπληξε ευχάριστα. Η Κλάρα είναι ένας ζωντανός πίνακας από αυτούς που χαρακτηρίζουν την υπερδραματική Τέχνη - όρος επινοημένος απ' τον συγγραφέα: έργα τέχνης που αποτελούνται από ανθρώπους διαφόρων ηλικιών ζωγραφισμένους με χρώματα πάνω στο δέρμα τους - που αποζητά την απόλυτη διάκριση μέσα από τον κορυφαίο ζωγράφο του είδους Bruno Van Tysh. Μια σειρά από εγκλήματα θα βάλει σε κίνδυνο την ίδια αλλά και τη μεγαλύτερη έκθεση που έχει γίνει ποτέ με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τετρακοσίων χρόνων απ' τη γέννηση του Rembrandt. Ο Lothar Bosh, πρώην αστυνομικός και υπεύθυνος ασφαλείας για τους ζωντανούς πίνακες του ιδρύματος Van Tysh θα αναλάβει να αποκαλύψει ποιός κρύβεται πίσω από όλα αυτά.
Η ιστορία εξυφαίνεται με φόντο την ακραία αυτή μορφή έκφρασης, όπου ο κουβανός συγγραφέας παραθέτει μια πληθώρα από λεπτομέρειες, τεχνικές και μη, που σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι ζήτημα χρόνου για να εμφανιστεί κάτι τέτοιο στο μέλλον μια και οι ηθικοί φραγμοί δεν θα προκύψουν μέσα από μια κοινωνία τόσο διεφθαρμένη και κορεσμένη όπως είναι αυτή που ζούμε. Σασπένς υπάρχει αλλά εμφανίζεται στο τελευταίο μέρος του βιβλίου όπου και ολοκληρώνεται με μαεστρία η λύση του μυστηρίου.
Σίγουρα η ατμόσφαιρα και η γραφή του Somoza με κέρδισε και με συντρόφεψε ιδανικά τούτες τις τελευταίες μέρες των διακοπών.


Υ.Γ. Όσοι το επιχειρήσετε στα ισπανικά να έχετε κατά νου ότι θα δουλέψει υπερωρίες το λεξικό


Monday, August 11, 2014

Άγρια Ακρόπολη - Νίκος Μάντης



Επιστημονική φαντασία που να διαδραματίζεται στον βράχο της Ακρόπολης; Χμμ … ναι και όχι μόνο. Στο βιβλίο του Νίκου Μάντη 'Άγρια Ακρόπολη' μου ήρθαν στο νου ταινίες όπως το Matrix, το Gattaca, το Avatar όταν διάβαζα για τη ζωή του Μάνο, ενός Νεάντερνταλ που ζει τον 22 αιώνα στη Νέα Αθήνα και ξεφεύγει απ' την καταραμένη φυλή του ύστερα από μια αναπάντεχη συνάντηση με τον δίδυμο μεταλλαγμένο του αδελφό για να ανέλθει στον Θόλο και να βρεθεί ανάμεσα στους προνομιούχους Homo Sapiens που έχουν εφεύρει ένα κόσμο που βασίζεται στη νοημοσύνη.
Μια ταξική διαστρωμάτωση που εκφράζεται μέσα από ... ορόφους. Στο ισόγειο κατοικούν οι εξαθλιωμένοι Νεάντερνταλ και στους υπόλοιπους οι Σάπιενς ανάλογα με τα αποτελέσματα που θα επιτύχουν σε δοκιμασίες έπειτα από τη χορήγηση του εμβολίου ευφυΐας.
Το μυθιστόρημα του Μάντη διαβάζεται μέσα σε ένα απόγευμα, ψυχαγωγεί περισσότερο και λιγότερο προβληματίζει τον αναγνώστη - χωρίς το τελευταίο να θεωρείται μειονέκτημα - και πιστεύω ότι θα ικανοποιήσει και με το παραπάνω τους φίλους του είδους. Καλοκαιρινό ανάγνωσμα νούμερο 2 μετά το μεγαλειώδες 'Τι ωραίο πλιάτσικο'.
(έλεγα να μην το γράψω αλλά δε γίνεται: το εξώφυλλο θα μπορούσε να ήταν καλύτερο)