Tuesday, February 25, 2014

'Stoner' - John Williams




Για την ύπαρξη του 'Stoner' του John Williams πληροφορήθηκα μέσα από μια ανάρτηση στο βιβλιοφατσόφιλο ή φατσοβιβλίο σχετική με την παρουσίαση του βιβλίου απ' τον Julian Barnes στην Guardian. Έπειτα έπεσα πάνω του ξανά και ξανά μέχρι που αποφάσισα να το προμηθευτώ ως ebook και παρόλη την πρεμούρα μου να το διαβάσω το άφησα στη μνήμη του Kindle μου για ένα τρίμηνο.
Ο Stoner είναι ένα αγροτόπαιδο που με την παρότρυνση των γονιών του μπαίνει στο πανεπιστήμιο της Columbia για να σπουδάσει Γεωργία και τελικά καταλήγει ύστερα από μια σύντομη επαφή με την Αγγλική λογοτεχνία να αλλάξει αντικείμενο και να ασχοληθεί εξ' ολοκλήρου με τα Γράμματα. Ο Stoner είναι ένας τίμιος, σκληρά εργαζόμενος καθηγητής που αγαπάει την διδασκαλία και τους φοιτητές του, ένας οικογενειάρχης που ανακαλύπτει μετά από ένα μήνα ότι ο γάμος του είναι αποτυχημένος, ένας ήπιων τόνων χαρακτήρας τη ζωή του οποίου  παρακολούθησα άλλοτε με αρκετό ενδιαφέρον κι άλλοτε πιάνοντας τον εαυτό μου να μουρμουράει 'ε, και λοιπόν;'.
Το βιβλίο μου άφησε μια γεύση του ανικανοποίητου. Σαν να ήθελα κάτι παραπάνω να συμβεί, ή έστω κάποια από αυτά που συνέβησαν να αποδοθούν με διαφορετικό τρόπο. Σίγουρα δεν είναι ένα βιβλίο που το προσπερνάς και πιάνεις το επόμενο δίχως να σταθείς σε κάποιες καλές του στιγμές.
Όσο όμως ο χρόνος κυλάει κι απομακρύνεται απ' τη στιγμή που διάβασα την τελευταία αράδα, αντιλαμβάνομαι ότι τελικά ήταν ένα ακόμα μυθιστόρημα που δεν με ενθουσίασε.



Υ.Γ.: To βιβλίο που είχα στη διάθεση μου ήταν στα αγγλικά και δεν θα δημιουργήσει προβλήματα σε κάποιον που γνωρίζει καλά τη γλώσσα

('Stoner',  Vintage Classics, 305 σελίδες)

Thursday, February 20, 2014

Blog saves the writer (?)



Γράφεις, ξενυχτάς, ξημερώνεσαι κι όταν φτάνει η ώρα που έχεις ολοκληρώσει το πόνημα σου και το 'χεις στείλει στους εκδοτικούς οίκους περιμένεις με αγωνία τις απαντήσεις. Υπάρχουν 3 ειδών: απόρριψης, αποδοχής με συμμετοχή του συγγραφέα, αποδοχής δίχως συμμετοχή. Αυτή η τελευταία είναι που αποζητάμε όλοι εμείς που γράφουμε και είναι αυτή που πολύ σπάνια θα συναντήσει κανείς. Ο κανόνας πια είναι η συμμετοχή μικρή ή μεγάλη (ανάλογα τον εκδοτικό) του συγγραφέα με ότι συνεπάγεται αυτό για τους περισσότερους από εμάς. Κοινώς αδυναμία να πληρώσουμε για να εκδώσουμε και κατάληξη του βιβλίου μας στο 'συρτάρι'.
Μετά μας μπαίνουν ιδέες για αυτοέκδοση. Να ανεβάσουμε κάπου το μυθιστόρημα ή την ποιητική συλλογή μας σε ηλεκτρονική μορφή ή/και έντυπη με την προϋπόθεση να τυπώνεται κατά παραγγελία. Και έπειτα προώθηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα ιστολόγια. Μονάχα που κι εδώ θα χρειαστούν λεφτά για προβολή αφού πια οι αναρτήσεις θέλουν 'σπρώξιμο' για να μπορέσουν να φτάσουν στο ανάλογο κοινό με αμφίβολα ούτως ή άλλως αποτελέσματα. Και έτσι λοιπόν, αποκλείονται σιγά σιγά συγγραφείς που δεν έχουν τέτοιες δυνατότητες και που ενδεχομένως η αξία τους να είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτούς που έχουν, το επάγγελμα παύει να υφίσταται (η εφορία έχει φροντίσει και γι αυτό) και η ιδιότητα εξασκείται από αυτούς και αυτές που έχουν κάποια λεφτά να διαθέσουν για να τα επενδύσουν στο χόμπυ τους.
Δηλαδή, αν το καλοσκεφτεί κανείς, στύβεις το μυαλό σου για να παράξεις έργο και όχι μόνο δεν αμοίβεσαι – παρεπιπτόντως, είναι αστείες οι απολαβές των περισσότερων συγγραφέων απ' τα δικαιώματα που θα εισπράξουν αν και εφόσον το βιβλίο τους εκδοθεί και πουλήσει - αλλά πρέπει να πληρώσεις κιόλας τον εκδοτικό οίκο που σε έχει επιλέξει για το επιχειρηματικό ρίσκο που εκείνος καλείται να πάρει. 
Γιατί για χόμπυ πλέον πρόκειται και όλοι εμείς που το αγαπάμε πρέπει να πάρουμε μια βαθιά ανάσα, να οπλιστούμε με πολύ κουράγιο και να συνεχίσουμε χωρίς να περιμένουμε κάποια αναγνώριση. Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη δυσκολία της όλης ιστορίας γιατί αν κρίνω απ΄τον εαυτό μου την αναγνώριση την αποζητάς ακόμα κι από πέντε δέκα ανθρώπους που θα σου πουν μια καλή κουβέντα κι άλλους τόσους που θα αγοράσουν το βιβλίο σου για να το διαβάσουν. Χώρια την ικανοποίηση που θα νοιώσεις όταν θα πάρεις στα χέρια σου το πνευματικό σου παιδί. Αυτά τα λίγα αλλά πολύ σημαντικά στοιχεία θα σε σπρώξουν στο επόμενο σου έργο. Θα σου δώσουν μια μικρή αλλά πολύτιμη ώθηση για να συνεχίσεις. Θα υπάρξουν και κάποιοι οι οποίοι θα σου πουν ότι δεν τους ενδιαφέρει τίποτα από όλα αυτά κι ότι τους αρκεί μόνο το γράψιμο. Αυτούς τους ζηλεύω αν και δεν τους πολυπιστεύω.
Για την ώρα λοιπόν το μόνο που φαίνεται να με σώζει είναι το πρσωπικό μου ιστολόγιο, εδώ όπου κάποιοι και κάποιες διαβάζουν τα διηγήματα που κατά καιρούς ανεβάζω. Εδώ και στις βιβλιοφιλικές παρέες θα στηριχτώ για να ολοκληρώσω κάτι που δουλέυω εδώ και ένα χρόνο. Όσο για το επόμενο μου μυθιστόρημα που αναζητεί αυτό την περίοδο εκδοτική στέγη μάλλον θα χρειαστώ χορηγό και το αναφέρω μόνο για να χαριτολογήσω. Αν συμβεί τέτοιο θαύμα θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε ...



 

Saturday, February 15, 2014

'Η μουσική του πεπρωμένου' - Paul Auster


Ο Τζιμ Νας περιπλανιέται με το αυτοκίνητο του για περισσότερο από ένα χρόνο, ξοδεύοντας τα λεφτά που έχει κληρονομήσει απ΄ τον πατέρα του βιώνοντας την απόλυτη ελευθερία. Έχει παραιτηθεί απ’ τη δουλειά του, η γυναίκα του τον έχει εγκαταλείψει και έχει αφήσει την κόρη του στο σπίτι της αδελφής του, να ζει με μια άλλη οικογένεια.
Και εκεί που τα χρήματα αρχίζουν να τελειώνουν συναντάει αναπάντεχα τον Τζακ Πότσι, ένα νεαρό τζογαδόρο. Ο Νας βρίσκει στο πρόσωπο του νεαρού τη λύση που αναζητούσε έτσι ώστε να μπορέσει να συνεχίσει την ατελείωτη περιπλάνησή του.
‘Η μουσική του πεπρωμένου’ του Paul Auster είναι ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται ‘με μια ανάσα’. Ένα βιβλίο που ακροβατεί ανάμεσα στην εμπορική και στην ποιοτική λογοτεχνία με την ζυγαριά να γέρνει περισσότερο προς την τελευταία. Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που σε ψυχαγωγούν αλλά και σε βάζουν σε σκέψεις βαθύτερες, αφού η πορεία του δεν είναι καθόλου προβλέψιμη και η εμβάθυνση στην ψυχολογία του ήρωα και των προσώπων που τον πλαισιώνουν, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.
Πρώτη γεύση για μένα από Paul Auster λοιπόν, για τον οποίο είχα ήδη ακούσει πολλά και καλά από βιβλιόφιλους και ναι, είμαι σίγουρος ότι η συνέχεια θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. ‘Η τριλογία της Νέας Υόρκης’ με περιμένει αλλά όπως και με τους περισσότερους συγγραφείς που μου προκαλούν έντονο ενδιαφέρον, θα αφήσω ένα διάστημα μέχρι να ξαναπιάσω τον Auster. Κι αυτό συμβαίνει γιατί μ’ αρέσει να σκέφτομαι ότι ανά πάσα στιγμή στο εγγύς μέλλον θα έχω κάποια αριστουργήματα να με περιμένουν. Για την ώρα ακολουθεί ο ‘Stoner’ του John Williams ….
(Mozart 'ακούμε' και στο βιβλίο)





Tuesday, February 11, 2014

Μυθοπλασίες (Ficciones) - Jorge Luis Borges


Το βιβλίο ‘Ficciones’ (Μυθοπλασίες) είναι μια συλλογή διηγημάτων που έγραψε ο Μπόρχες την περίοδο 1941 – 1944. Δυσκολεύομαι στ΄ αλήθεια να περιγράψω την αναγνωστική εμπειρία του έργου ενός τόσο σημαντικού συγγραφέα. Το να γράψω ότι τα διηγήματα αυτά είναι απ΄τα καλύτερα που έχω διαβάσει, ξέρω, δεν αρκεί. Θα μπορούσα να πω ότι δίπλα απ’ τη λέξη ‘φαντασία’ θα έπρεπε να υπάρχει και η φράση ‘φαντασία του Μπόρχες’.
Αν κάποιος διαβάσει κείμενα του Αργεντινού συγγραφέα, θα αντιληφθεί αμέσως πόσο επηρέασε την Λατινοαμερικάνικη αλλά και την μετέπειτα παγκόσμια λογοτεχνία. Θα βυθιστεί μέσα σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλα μπορούν να συμβούν με ένα τρόπο μαγικό, μέσα από σφιχτές δομές κι ένα γοητευτικό συγγραφικό στυλ.
Παρόλο που χρειάστηκε να ξαναδιαβάσω τα περισσότερα διηγήματα αυτής της συλλογής για να υπερπηδήσω τυχόν εμπόδια της ξένης γλώσσας, δεν δυσανασχέτησα ούτε στιγμή. Αντίθετα, ανακάλυπτα καινούρια στοιχεία και θαύμαζα κάθε φορά τα συμπυκνωμένα αριστουργήματα της μικρής φόρμας που με μαεστρία χειρίζεται αυτό το σπουδαίο μυαλό.

Είμαι σίγουρος ότι η συλλογή αυτή εμπεριέχεται στην τελευταία έκδοση του Πατάκη – Άπαντα’ – οπότε καλά θα κάνετε να σπεύσετε να τα διαβάσετε. Όσοι και όσες πάλι θα ήθελαν να το επιχειρήσουν στα ισπανικά, ας οπλιστούν με λίγη υπομονή και θα ανταμειφθούν οι κόποι τους. Εγώ, έχω ήδη το ‘El Aleph’ στην βιβλιοθήκη μου (μια ακόμη συλλογή διηγημάτων του Μπόρχες) και κρατιέμαι με το ζόρι να μην το ξεκινήσω …


Sunday, February 2, 2014

Νέμεσις - Jo Nesbo


Jo Nesbo, Χάρι Χόλε και ένα σωρό βιβλία. Συγγενείς και φίλοι που με καταδιώκουν. Διάβασες; Δεν τον διάβασες; Γιατί; Και μετά από λίγο καιρό τα ίδια και τα ίδια. Το ‘βλεπα να ’ρχεται. Δεν θα γλίτωνα. Όχι ότι θα το διάβαζα με το ζόρι. Είχα μεγάλη περιέργεια να δω περί τίνος πρόκειται. Εξάλλου με τα αστυνομικά μυθιστορήματα έχεις συνήθως εξασφαλισμένη την ψυχαγωγία.
Σε ένα ακόμα λοιπόν διάλειμμα απ’ τα πιο ‘σοβαρά’ βιβλία που συνήθως διαβάζω, έπιασα στα χέρια μου το ‘Νέμεσις’. Η επιλογή ήταν προτεινόμενη: ‘Διάβασε αυτό πρώτα’ μου είχαν πει.
Ο Χάρι Χόλε λοιπόν, είναι ένας επιθεωρητής που κοντεύει τα σαράντα, αλκοολικός και ολίγον από Φίλιπ Μάρλοου σε νορβηγική έκδοση. Καπνίζει πολύ, γίνεται λιώμα, τσαλακώνεται γενικότερα και χρησιμοποιεί ανορθόδοξους τρόπους για να εξιχνιάσει τις υποθέσεις που αναλαμβάνει αφήνοντας πίσω εκκρεμότητες που θα τακτοποιήσει ο δημιουργός του στα επόμενα βιβλία.
Το ‘Νέμεσις’ είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα κάπως αργό για το είδος του, που μπλέκει πρόσωπα και πράγματα για να φτάσει σε μια ευρηματική λύση του μυστηρίου δίχως όμως να έχει καταφέρει να με κάνει να μην μπορώ να τ’ αφήσω για να μάθω τι θα γίνει στην επόμενη σελίδα ή κεφάλαιο. Ίσως τελικά να μην ήμουν απόλυτα έτοιμος για εκείνο το διάλειμμα …

Και ένα απ’ τα τραγουδάκια που αγαπάει ο Χόλε κι ‘ακούγονται’ στο βιβλίο: