Friday, November 28, 2014

Συγγραφή ίσον τρέλα



Έπρεπε να βρω ένα (ακόμη) τρόπο να ξεφύγω. Από τι; Μα από την αδράνεια. Το γράψιμο είναι μια πολύ μοναχική διαδικασία. Επίσης προϋποθέτει για κάποιους (τους περισσότερους/ες ;) παρουσία κινήτρου για να κλείσουμε τον υπόλοιπο κόσμο απέξω, να παρακάμψουμε τη ρουτίνα και να κάτσουμε σε μια καρέκλα, σκαμνί, όρθιοι, όπως τη βρίσκει τέλος πάντων κανείς και να ασχοληθούμε με τις ιδέες μας. Γιατί οι περισσότεροι από μας δεν ασχολούμαστε με τη συγγραφή επαγγελματικά. Μπορεί βέβαια και σε περίπτωση που κάτι τέτοιο να συνέβαινε, να εξακολουθούσαμε να αναζητούμε αυτό το κίνητρο που θα μας πειθαρχούσε σήμερα, ένα δεύτερο που θα έκανε το ίδιο αύριο, ένα τρίτο σε μια βδομάδα και ούτω κάθε εξής. Ή μήπως νομίζετε ότι θα ερχόταν κάποιος απ' το στενό μας οικογενειακό περιβάλλον και θα μας πίεζε καλοπροαίρετα να συνεχίσουμε εκείνο το δράμα που είχαμε ξεκινήσει εδώ και ... μερικά χρόνια;
Όχι, εδώ υπάρχει μοναξιά που αν τύχει και σπάσει, αυτό θα γίνει κατόπιν εορτής. Τότε που ίσως βρεθεί ένας, δύο, τρεις που θα διαβάσουν αυτά που γράψαμε. Εκτός βέβαια απ' τον Ιδανικό Αναγνώστη (ξέρετε, κανένας γονιός, αδέρφια, κολλητή, κολλητός), αλλά αυτόν τον έχουμε συνήθως δεδομένο - τι τραβάνε κι αυτοί - και δεν θα μας κάνει εντύπωση η πολύτιμη παρόλα αυτά εκτίμησή του.
Οπότε το μυαλό καλείται να βρει κίνητρα, τρόπους για να διατηρούμε την επαφή ει δυνατόν σε καθημερινή βάση με το ‘άθλημα’. Όπως για παράδειγμα: μεταφέρεις το ωράριο. Μήπως να 'γραφα βράδυ αντί για πρωί; Μήπως απόγευμα αντί για βράδυ; Μετά το διάβασμα των παιδιών κι ενόσω παίζουν; Στο κρεβάτι αντί στο γραφείο, στην κουζίνα αντί στο μπαλκόνι (κομματάκι δύσκολο αυτές τις μέρες, αλλά μια πρόκληση από μόνο του βρε αδερφέ!). 

Η τελευταία μου λοιπόν έμπνευση είναι να γράφω παράλληλα κι άλλα κομμάτια από ιδέες που έχω σημειώσει για διηγήματα/μυθιστορήματα προκαλώντας ένα χάος την ώρα της συγγραφής αφού έχω συχνά ανοιχτά στο Word τρία διαφορετικά κείμενα. Όποτε λοιπόν κολλάω στο ένα, κάνω Alt Tab στο άλλο και μετά κλείνω και τα δύο και συνεχίζω το τρίτο. Περιμένω τη στιγμή που θα μπερδέψω ήρωες με καταστάσεις, πλοκές και θα τα διαγράψω όλα. Μέχρι τότε όμως ΔιΑσΚεΔάΖω. Δύσκολο πια να κλείσω τον υπολογιστή και να μην έχω κάτι ακόμα να γράψω σε ένα τουλάχιστον απ' τα τρία. Τι καταφέρνω εν τέλει μ' όλο αυτό τον χαμό; Η πίεση που πρέπει να ασκήσω στον εαυτό μου - διότι ναι, κυρίες και κύριοι, δίχως αυτή δεν λειτουργώ - για να γράψω δεν εξαφανίζεται δια μαγείας αλλά έχει μειωθεί στο ελάχιστο αφού ξέρω ότι σε ένα απ' τα τρία μου πνευματικά παιδιά θα δώσω σίγουρα σημασία απόψε ...

2 comments:

  1. Τέτοια ταύτιση!Μάλλον αρκετοί λειτουργούμε έτσι!..και καλά εσύ με τον υπολογιστή και τα 3-4 ανοιχτά word, εγώ που τα θέλω και χειρόγραφα κι έχω γεμίσει το σπίτι, μπλοκάκια, τετράδια, Α4 για την έμπνευση της στιγμής?.. και ναι κι εγώ το διασκεδάζω.
    Τα δικά μου πνευματικά παιδιά όμως μένουν ακόμα στο σκοτάδι...δε ξέρω πότε θα βρω τη τόλμη να δουν το φως..είδομεν!
    Καλή δημιουργική συνέχεια, φίλε μου!..και ναι, θα διαβάσω τα βιβλία σου!..μου αρέσει η γραφή σου..έχω διαβάσει αρκετά κείμενα σου, εδώ και αρκετό καιρό, σε άλλο διαδικτυακό τόπο.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Kαλά και μένα μην νομίζεις στο σκοτάδι μένουν από εκδοτικής πλευράς γι αυτό κι εγώ προς πείσμα όλων τα "αερίζω" εδώ και τα αυτοεκδίδω ύστερα από μικρές στιγμές απελπισίας (τότε δηλ. που μου τα απορρίπτουν οι εκδοτικοί ή μου ζητούν λεφτά για να τα βγάλουν). Οπότε νομίζω ότι πρέπει κι εσύ να προχωρήσεις στο επόμενο βήμα. Ακόμα κι αυτή η επικοινωνία όπως το σχόλιό σου είναι πολύτιμα για μας. Γιατί να μην μπεις κι εσύ σ' αυτό τον τρελό χορό που στήνεται στο Διαδίκτυο;

      Delete