Friday, August 16, 2013

Η αλήθεια για την υπόθεση Harry Quebert - Joël Dicker



Καλοκάιρι, διακοπές και παιδιά. Για μένα αυτά δεν συνδυάζονται με ατελείωτες ώρες διαβάσματος. Είναι η κατάλληλη περίοδος για να διαβάσω κάτι που αποφεύγω ολόκληρη τη χρονιά. Κάτι που δεν θα χρειάζεται την απόλυτη προσοχή μου, ένα βιβλίο που θα το ανοίγω και θα το κλείνω οποιαδήποτε στιγμή.  Ένα μυθιστόρημα που ανήκει σ’ αυτά που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε μπεστ σέλλερ. Βιβλία που έχουν συνήθως απλή γραφή, διαβάζονται γρήγορα και ψυχαγωγούν σαν μια καλή (όχι πάντα) εμπορική ταινία στον κινηματογράφο. Ψάχνοντας πριν λίγο καιρό στο Διαδίκτυο για το μυθιστόρημα που θα με συνοδεύσει στις διακοπές μου έπεσα πάνω στον Joel Dicker και το ‘Η αλήθεια για την υπόθεση Harry Quebert’.
Υβριδικό μυθιστόρημα. Να κάτι που είναι πολύ της μόδας σαν όρος τα τελευταία χρόνια και που ούτε λίγο ούτε πολύ αναφέρεται σε κείμενα που περιέχουν λίγο από όλα. Δηλαδή με λίγα λόγια παίρνετε μια ιστορία και της βάζετε δράση, δράμα, έρωτες, χιούμορ και – εδώ σηκώνει πολύ κουβέντα – βάθος.  Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τρεις συγγραφείς μαζί με τον Dicker που τα έργα τους έχουν χαρακτηριστεί με αυτό τον ‘όρο’. Οι άλλοι δυο είναι ο Carlos Ruiz Zafón και   ο Andrés Neuman.  Ο τελευταίος είναι και ο μόνος που κατά την γνώμη μου ξεφεύγει αρκετά από το μπεστ σέλλερ και που παρουσιάζει γι αυτό τον λόγο ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον (‘Οταξιδιώτης του αιώνα’).
‘Η αλήθεια για την υπόθεση Harry Quebert’ είναι εν τέλει ένα καλογραμμένο μπεστ σέλλερ, με φρενήρη ρυθμό που ανακατεύει μέχρι την τελευταία στιγμή την λύση αναιρώντας τον ένα ύποπτο μετά τον άλλο. Ο συγγραφέας Marcus Goldman ψάχνει να βρει την χαμένη του έμπνευση ύστερα από την τεράστια επιτυχία του πρώτου του μυθιστορήματος και επιστρέφει στον μέντορα του Harry Quebert στην μικρή πόλη Aurora για να τον βοηθήσει. Λίγες μέρες μετά ανακαλύπτουν στον κήπο του Quebert το πτώμα μιας ανήλικης κοπέλας που είχε εξαφανιστεί πριν από 33 χρόνια η οποία βρίσκεται θαμμένη μαζί με το χειρόγραφο του opus magnum του Quebert που εκδόθηκε λίγο μετά την εξαφάνιση της και τον έκανε έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς των Ηνωμένων Πολιτειών. O Quebert συλλαμβάνεται και ο  Goldman αναλαμβάνει να διαλευκάνει την υπόθεση και να αποκαταστήσει το όνομα του καθηγητή του ενώ ο εκδότης του τον πιέζει ασφυκτικά για να του παρουσιάσει το καινούριο του μυθιστόρημα …
Το βιβλίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στα Ελληνικά. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το βρει στο Διαδίκτυο στα Γαλλικά, Ισπανικά και φαντάζομαι πολύ σύντομα στα Αγγλικά.





Tuesday, August 6, 2013

Εγώ και ο Καμίνσκι - Ντάνιελ Κέλμαν



Πριν λίγα χρόνια, δυο αν δεν κάνω λάθος, είχα διαβάσει την ‘Φήμη’ του ΝτάνιελΚέλμαν. Όταν ήρθε λοιπόν τυχαία στα χέρια μου το ‘Εγώ και ο Καμίνσκι’ από κάποιο φίλο που είχε αγοράσει μια Κυριακάτικη εφημερίδα, το ’βαλα στη βιβλιοθήκη σκεπτόμενος ότι κατά πάσα πιθανότητα είχα αποκτήσει αναπάντεχα άλλο ένα καλό μυθιστόρημα.
Ένας φιλόδοξος δημοσιογράφος και κριτικός Τέχνης κάνει ότι περνάει απ’ το χέρι του για να εξασφαλίσει την βιογραφία ενός μεγάλου αλλά ξεχασμένου ζωγράφου. Τον επισκέπτεται σπίτι του και καταφέρνει να τον απομακρύνει απ’ την πανταχούσα κόρη του. Ξεκινάει ένα ταξίδι που είναι παράλληλα και ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο για τον ζωγράφο που άλλοτε παρουσιάζεται να τα ’χει χαμένα και άλλοτε να έχει την διαύγεια μιας μεγαλοφυΐας. Το βιβλίο κυλάει γρήγορα μέχρι το τέλος, είναι ενδιαφέρον αλλά δεν καταφέρνει να γίνει εξαιρετικό.


Friday, August 2, 2013

Η Νεκροφόρα με τις ρίγες - Ross McDonald





Ο Ross McDonald ξετυλίγει την πλοκή του ‘Η Νεκροφόρα με τις ρίγες’ με το γνώριμο ύφος που συναντάει κανείς στα βιβλία του Τσάντλερ και του Χάμετ. Ξεκινάς την πρώτη σελίδα και μέσα σε χρόνο μηδέν βρίσκεσαι στη μέση.
370 σελίδες μετά σκέφτηκα ότι η ψυχαγωγία ήταν αναμενόμενη με την λάμψη των δυο άλλων συγγραφέων όμως να λείπει. Υπάρχει η κλασική μορφή του ντετέκτιβ στο πρόσωπο του Λιού Άρτσερ που χρησιμοποιεί ο McDonald και στα άλλα του μυθιστορήματα, ένα άρωμα ταινιών του ’50, οι ανατροπές είναι προβλέψιμες, και η γραφή δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαιτερότητα.
Αρκετά χρόνια πριν είχα διαβάσει το ‘Big Sleep’ που θεωρώ ότι είναι το κορυφαίο του Τσάντλερ. Ο λόγος που πολύ σπάνια από τότε ξαναδιάβασα κάτι που να ανήκει σ’ αυτό το είδος λογοτεχνίας είναι επειδή θεωρώ ότι το ενδιαφέρον μου για τα βιβλία noir είναι πολύ περιορισμένο. Ίσως τώρα να πρέπει να κοιτάξω προς τα βόρεια, εκεί που συχνάζει ο Joe Nesbo, όπου ο αέρας είναι παγωμένος αλλά φρέσκος …