Saturday, May 25, 2013

'Περί συγγραφής' - ολίγον από θεωρία



Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να ανακαλύψει ότι υπάρχουν πάρα πολλά βιβλία που έχουν γραφτεί γεμάτα με συμβουλές, υποδείξεις, παρατηρήσεις για το πώς μπορεί κανείς να γράψει. Έχουν πέσει κάποια από αυτά στα χέρια μου με το καλύτερο και πιο ενδιαφέρον ίσως αυτό του Stephen King, το ‘On writing’. Πιστεύω ότι τα περισσότερα σηκώνουν πολύ ‘φιλτράρισμα’ και τα αποφεύγω πια.  Έχει ενδιαφέρον όταν έχει κανείς γράψει έστω και λίγο να αναλύει σύμφωνα μ’ αυτά που υποδεικνύουν γνωστοί και άγνωστοι ανά τον κόσμο συγγραφείς τα κείμενα του.  Απ’ την άλλη υπάρχει μια τάση να δημιουργούνται συγγραφικά μοντέλα, πρότυπα τα οποία επικρατούν κι οποίος διαφοροποιείται να εκλαμβάνεται από την πλειοψηφία του χώρου – εκδότες, επιμελητές, συγγραφείς - σαν εξωγήινος ή έστω εν δυνάμει μη εμπορικός (!). Διαβάζοντας κλασική, μοντέρνα, σύγχρονη λογοτεχνία στην γλώσσα μας αλλά και σε άλλες θεωρώ ότι βοηθάει στο να αποκτήσει κανείς μια σφαιρική άποψη για το γράψιμο και ένα κριτικό πνεύμα που θα τον βοηθήσει στο προσωπικό του στυλ χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι δεν θα συναντήσει διάφορα εμπόδια στην δύσκολη πορεία μέχρι την έκδοση.  Μέσα λοιπόν από αυτά που έχω διαβάσει παραθέτω πιο κάτω ένα άρθρο ενός άγνωστου σε μένα συγγραφέα που μου είχε κάνει εντύπωση. Το είχα διαβάσει σε ένα ebook με τίτλο ‘Write good or die’ (!!).  Κι αυτό όχι γιατί το θεωρώ πανάκεια αλλά διότι πιστεύω ότι όντως εφαρμόζεται στα περισσότερα μυθιστορήματα και αποτελεί μια καλή συμβουλή για κάποιον ο οποίος είτε κάνει τα πρώτα του βήματα είτε ‘ψάχνεται’ όπως συμβαίνει συνήθως με τον γράφοντα.
Ελπίζω να με συγχωρέσετε που δεν έκατσα να το μεταφράσω, αλλά δεν είχα χρόνο … (η αλήθεια είναι ότι βαριόμουν επίσης!!!)

The Three-Act Structure in Storytelling By Jonathan Maberry

All stories are told in three acts, whether it’s a joke, a campfire tale, a novel, or Shakespeare. The ancient Greeks figured that out while they were laying the foundations of all storytelling, on or off the stage. Sure, there may be many act breaks written into a script, or none at all mentioned in a novel, but the three acts are there. They have to be. It’s fundamental to storytelling. Here is the “just the facts” version of this. The first act introduces the protagonist, some of the major themes of the story, some of the principle characters, possibly the antagonist, and some idea of the crisis around which the story pivots. The first act ends at a turning point moment where the protagonist has to face the decision to go deeper into the story or turn around and return to zero.
Often this choice is beyond the protagonist’s control. In the second act the main plot is developed through action, and subplots are presented in order to provide insight into the meaning of the story, the nature of the characters, and the nature of the crisis. Also, supporting characters are introduced, and we learn about the protagonist and antagonist through their interaction with these characters. The second act ends when the protagonist recognizes the path that will take him from an ongoing crisis to (what he believes is) a resolution. In the third act, the protagonist races toward a conclusion that will end or otherwise resolve the current crisis and provide a degree of closure. Most or all of the plotlines are resolved, and the protagonist has undergone a process of change as a result of his experiences. Now, here’s the Three-Act Structure applied to the movie version of The Wizard of Oz.  
ACT ONE  
In Act One we meet Dorothy, who is an obnoxious and self-involved child who seems unable to recognize the existence of beneficial relationships (with her aunt and nncle, the farm workers, etc.) and doesn’t value these connections. She is so self-absorbed that she fails to accept that anyone else’s needs/ wants matter, as demonstrated by the fact that she is fully aware that her dog damages a neighbor’s garden and doesn’t care.
 Actually, she may be mildly sociopathic because she cannot grasp that “her” dog has done anything wrong and ignores the fact that the dog’s lack of training is her own fault. Dorothy ‘s whole focus is on what she feels she does not have and what she deserves if only she can get to a better place (in her view, on the other side of the rainbow). So, she’s shallow, vain, sociopathic, and unlikable. A perfect character to have at the start of a novel, since character growth is a primary element of all good stories. The crisis comes initially from pending consequences from her dog’s vandalism.
Then a big storm comes along and whisks Dorothy away to another place where (a) she has killed her antagonist through the proxy of a witch who chanced to be standing where Dorothy’s house was landing; (b) everyone she meets is substantially shorter, and therefore apparently inferior to her –and her distorted self image; (c) a maternal figure appears and tells her she’s special and that she has to go on a journey in order to solve her dilemma; and (d) she gets cool shoes.Dorothy steps out of Act I and into Act II when she places her ruby slippers the yellow brick road.
ACT TWO  
In Act II, Dorothy begins a process of growth that will expand her consciousness, increase her personal store of experiences, help her develop meaningful relationships, and get her the hell home. When she meets the Scarecrow and learns that it can talk and is in need of help, Dorothy has her first opportunity for real character growth. Instead of bugging out of there (a choice she may well have taken back home in Kansas), she helps the Scarecrow down and even offers to share her adventure with him. If the wizard she’s been told to find can help Dorothy get home, maybe he could offer some assistance to someone in need of a brain. Off they go to see the Wizard. Dorothy has performed her first selfless act. She may not be beyond hope after all. When the Scarecrow and Dorothy meet the Tin Man, there is another opportunity to perform a selfless act of charity. She does this; but this encounter also requires her to do some problem solving. The oil can shows intelligence and practicality. Good for her. Now she has helped two others in need, and at the same time she has increased her circle of valuable friends.
This adds to her bank of useful experiences and also increases the odds of success. The three of them (and her little dog, too), then encounter a frightening attack by a lion. In a real-world setting this would end badly, except for the hungry lion. But in this metaphorical tale, the lion is also a complex and damaged individual whose violent nature is a cry for help. However Dorothy doesn’t know this at first. The Lion attack and Dorothy stands between this threat and her friends –and even attacks the Lion (albeit with a slap across the chops). This is a brave act that is selfless to the point of sacrifice.
Dorothy is actually pretty cool now. Hero Dorothy. Luckily the Lion is a coward, and we see Dorothy shift from attack to sympathy. Again this shows character growth in the form of a refined insight into the needs of another. Dorothy, now in the role of matriarchal clan leader, accepts the Lion into her pack, and the four of them go off to see the wizard. All through this the Wicked Witch of the West, sister of the house-crushed Witch of the East, is after Dorothy and her ruby slippers. We never truly learn why (a storytelling shortfall explored later in novels and Broadway plays), but as a threat the Wicked Witch is constant and pervasive. She is enough of a threat that her presence, or the fear of how her anger might be manifested, influences the actions of every character in the story. Dorothy and company overcome all obstacles and finally make it to Oz, home of the Wizard. There they present their case and the Wizard agrees to help but throws them a plot twist.
He’ll help only if Dorothy undertakes a quest to steal the broom of the Wicked Witch. Dorothy, however reluctant, agrees. This is huge. The Dorothy we met in Kansas not only could not have accepted this mission; she would not have. However the Dorothy who stands before the great and mighty Oz is a far more evolved person who has benefited from adventures and experiences that have revealed her own strengths, demonstrated the power of friendship and collaborative effort, and basically served as a boot camp for Hero Dorothy. As Dorothy and company step out of the Emerald City to begin this quest, they step out of Act Two and into…  
ACT THREE  
In Act III, Dorothy and her team covertly assault the stronghold of the Wicked Witch. They formulate a master plan and carry it through, albeit with some unforeseen complications (we love complications, catastrophes, challenges, calamities, and other C-words that make it more of an effort for the good guys to win). They sneak into the castle, and there is the long-anticipated showdown between Hero Dorothy and the Wicked Witch. We get a twist when the Witch catches fire and Dorothy, in a demonstration of compassion even to her enemies, tries to douse the flames with water. And this leads to one of those “Ooops!” moments that enrich a story: the water is fatal to the witch. (Leading one to wonder why she has a bucket of it to hand.
Depression? Thoughts of suicide? We’ll never know.) With the Wicked Witch dead, Dorothy discovers that the Witch was also a tyrant and now the people of her land rejoice for freedom with a rousing chorus of ‘Ding Dong the Wicked Witch’ (which they sing in immediate harmony, suggesting that this is a long anticipated eventuality). Dorothy and her posse bring the broom back to the Emerald City and BIG TWIST: the wizard is a fraud. All smoke and mirrors. No real powers. Damn. Did not see that coming.
However the Wizard has a heart of gold in his deceitful chest, and he hands out some baubles that symbolize the things Dorothy’s friends need: recognition of innate intelligence, acknowledgment of dedication, and a reward for valor. Nothing for Dorothy. The Wizard then attempts to take Dorothy home via hot air balloon, but that ends badly and the Wizard floats off to who knows where, alone. And, one wonders if that escape had been planned all along. Devious bastard. Finally the Good Witch shows up and in another BIG TWIST, tells Dorothy that she had the power to go home all along. The ruby slippers are apparently good for interdimensional travel.
We see another element of Dorothy’s growth: restraint. She does NOT leap on the Good Witch and kick the crap out of her for not telling her this way the hell back in Oz. The Good Witch apparently recognized the need for a vision quest and played the ruby slipper card close to the vest. So, Dorothy bids farewell to her friends in Oz, clicks her ruby slippers and wakes up in Kansas where she is surrounded by her Aunt and Uncle and the farm workers, all of whom are ciphers for the characters she met in Oz. Or,
perhaps, vice versa. Dorothy now recognizes the value of what she has and is properly grateful for it. Which allows us the change to step out of the story, since we now know that it’s safe for Dorothy to continue on her journey. We trust that she will do well because we’ve seen her growth, and we know the cost.
If you look at the first Star Wars flicks, you can see an almost identical process in Luke’s journey from annoying dust farmer to someone who can blow up a Death Star. So, that’s the short and long of the Three Act Structure. You may not be able to watch Wizard of Oz the same way again; and if you’re a true writer, you’ll be forever plagued with trying to identify the act breaks in every book, TV show or movie you ever watch.
Don’t blame me… blame the Greeks.  
Jonathan Maberry— http:// www.jonathanmaberry.com





Friday, May 24, 2013

'Εις Γην Χαναάν' - Σεμπάστιαν Μπάρυ




Περίμενα με αρκετή προσμονή το επόμενο βιβλίο του Σεμπάστιαν Μπάρυ έχοντας διαβάσει το υπέροχο ‘Μυστική Γραφή’. Αν και αυτό παραμένει για μένα το αγαπημένο μου, το ‘Εις Γην Χαναάν’ δεν παύει να είναι ένα θαυμάσιο βιβλίο.
Η ζωή μιας Ιρλανδής που αναγκάζεται να εκπατριστεί στην Αμερική γιατί κινδυνεύει να σκοτώσουν την ίδια και τον άντρα της, όπου η μοίρα της έχει χαράξει μια πορεία γεμάτη οδυνηρές απώλειες και τρομερές αποκαλύψεις. Η Λίλη Μπιρ επιδεικνύει μέσα από όλα τα δεινά που υπομένει, μια δύναμη και μια σοφία που την βοηθάνε να φτάσει στα βαθιά γεράματα, χρονικό σημείο απ’ το οποίο ξεκινάει και τελειώνει σε πρώτο πρόσωπο η αφήγηση της. Ο Μπάρυ εμφανίζει σε διάφορα σημεία του βιβλίου μικρά αριστουργήματα γραφής που μοιάζουν με αποσπάσματα από ποιήματα. Ο τρόπος που κορυφώνει τα σημαντικότερα συμβάντα της ιστορίας είναι τόσο άμεσος, γοητευτικός αλλά και συνάμα δραματικός που σε κάνει να αναζητάς κάθε φορά την επόμενη αράδα ή παράγραφο στην οποία θα σταματήσεις για να θαυμάσεις έξω από το πλαίσιο του βιβλίου την ομορφιά της λογοτεχνίας. Ναι, το βιβλίο αυτό περιέχει μερικές μαγικές στιγμές και γι αυτές και μόνο αξίζει κανείς να το διαβάσει και να πάρει μια γεύση από αυτόν τον σπουδαίο Ιρλανδό συγγραφέα.





Monday, May 20, 2013

Χάρις και εξιλέωση - Robin Jenkins




Διαβάζω στο οπισθόφυλλο: Αυτό το ψυχολογικό και πολιτικό μυθιστόρημα, που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1960 παρουσιάζει αναλογίες με τα καλύτερα έργα του Γκράχαμ Γκρην (!!!) και του Τζον Λε Καρέ (!!) . Το ‘Χάρις και εξιλέωση’ το πέτυχα σε ένα βιβλιοπωλείο όταν μπαίνοντας να αγοράσω κάτι άλλο, έπιασε το μάτι μου το ενδιαφέρον εξώφυλλο και έπειτα γυρνώντας το από πίσω την περίληψη. Τον Robin Jenkins αν και πολυγραφότατος δεν τον γνώριζα. Έκανα λοιπόν μια παρορμητική κίνηση – πολύ εύκολη όταν έχεις λίγα ευρώ παραπάνω και βρίσκεσαι ανάμεσα σε βιβλία – και το πήρα. Αλλά δεν μου ‘βγήκε’. Δεν μπορώ να ξέρω πως είναι τα υπόλοιπα μυθιστορήματα του Jenkins, αλλά αυτό δεν μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε. Ήταν σαν να βλέπω μια ταινία, Κυριακή βράδυ, σε ιδιωτικό κανάλι και ενώ ξέρω από πριν ότι θα περάσω δυο χλιαρές ώρες  παρόλα αυτά κάθομαι μέχρι το τέλος χωρίς να με πάρει ο ύπνος.
Πάντως έφτασα μέχρι την τελευταία σελίδα από περιέργεια αλλά και μαζοχισμό. Πολλές φορές με πιάνει να θέλω να δω πόσο απλοϊκά γραμμένο μπορεί να είναι ένα μυθιστόρημα ψάχνοντας παράλληλα τι μπορεί να του λείπει ή τι θα μπορούσε να γίνει  για να είναι του γούστου μου. Μεγάλο κόλλημα η λογοτεχνία για μερικούς μερικούς …

Περίληψη απ' το οπισθώφυλλο
Δύο Βρετανοί ταξιδιώτες, ο Ντόναλντ Κεμπ και η Μάργκαρετ Ντάνκαν, έχουν εξαφανιστεί στις άγριες, ορεινές εκτάσεις του βόρειου Αφγανιστάν, μια περιοχή όπου σπάνια τολμούν να εισέλθουν Δυτικοευρωπαίοι.
Οι αρχές στην πρωτεύουσα Καμπούλ ισχυρίζονται ότι έχουν δολοφονηθεί από τους κατοίκους ενός μικρού πρωτόγονου χωριού, και πως η δικαιοσύνη έχει ήδη αποδοθεί, με τη μορφή στυγερών αντιποίνων.
Ο Τζον Μακλάουντ, φίλος του ζευγαριού και πρώην διπλωμάτης στο Αφγανιστάν, δεν πείθεται από την εκδοχή των αρχών. Επιστρέφει στην Καμπούλ και ξεκινά τη δική του έρευνα, αντιμετωπίζοντας όμως παντού εμπόδια και σκόπιμες καθυστερήσεις. Η αναζήτηση του γίνεται έμμονη ιδέα, καθώς το όλο εγχείρημα συνδέεται με την προσωπική του επιθυμία να μάθει την αλήθεια πίσω από τη μυστηριώδη σχέση ανάμεσα στον Ντόναλντ και τη Μάργκαρετ.

 





Sunday, May 5, 2013

'Πόλη' - διήγημα




Ήξερε μέσα της ότι δεν θα ήταν όπως τότε. Παρόλα αυτά ένοιωσε ότι την κορόιδεψαν. Ότι η ζωή δεν θα της φύλαγε μια έκπληξη σαν κι αυτή. Κι όμως, όταν έστριψε την γωνία περπατώντας πάνω σε ένα φαρδύ πεζοδρόμιο ο ήλιος, το γαλάζιο του ουρανού, το διαφορετικό αστικό τοπίο, όλα σφίχτηκαν σε μια δυνατή γροθιά που προσγειώθηκε πίσω απ’ τα μάτια της. Τέλος. Ότι τελειώνει δεν ξαναγυρνάει. Οι αναμνήσεις όμως την είχαν κάνει να πιστέψει για λίγο ότι τα χρόνια που την βάραιναν δεν θα έπαιζαν ρόλο. Η νιότη θα μπορούσε να επαναληφθεί, με περισσότερη σοφία.

Συνέχισε να περπατάει σε άδειους δρόμους με ένα μυαλό γεμάτο από εικόνες του παρελθόντος αλλά και της στιγμής. Συναισθηματική ανακατωσούρα, δάκρυα στα μάτια και μια σκέψη για την ματαιότητα της ύπαρξης της. Πλησίαζε πια σε μια πλατεία. Τα μαγαζιά ήταν κλειστά. Έψαχνε να βρει τα παλιά της βήματα, τότε που ξόδευε τον χρόνο, τον κορόιδευε η ίδια. Που να φανταστεί ότι η εκδίκηση του θα ερχόταν είκοσι χρόνια μετά. Άλλος γελούσε τώρα. Ποιος ξέρει τι θα αισθανθεί σε άλλα είκοσι και πόσο σκληρός μαζί της θα είναι αυτός ο τύπος. ‘Τι στο καλό, εδώ ήρθα για να ξεσκάσω. Να θυμηθώ ναι, αλλά να διασκεδάσω. Δεν πας να ασχοληθείς και με κανέναν άλλο;’.

Σιγά σιγά, σαν να έβγαιναν για να την προϋπαντήσουν,  παρατηρούσε άνδρες και γυναίκες να εμφανίζονται για την απογευματινή τους βόλτα. Η παρουσία τους και μόνο την έκανε να νοιώσει ότι είχαν έρθει να την βοηθήσουν. Να την βγάλουν από το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει μια σχεδόν μέρα μετά την άφιξη της στην Πόλη και να της θυμίσουν ότι αν ήθελε να παραμείνει σ’ αυτό τον κόσμο, θα έπρεπε να συνεχίσει την ανηφόρα της ζωής με πραγματικό ενδιαφέρον για αυτό που θα την περιμένει στην επόμενη γωνία. Έσπρωξε την γυάλινη πόρτα ενός μπαρ που βρισκόταν σε μια στοά. ‘Πρόσεχε ρε’ άκουσε μια φωνή συνειδητοποιώντας ότι εδώ και ώρα είχε ξεχάσει την παρουσία της φίλης της που περπατούσε σε κάποια απόσταση, μαζί της, αδυνατώντας να ακολουθήσει τον γρήγορο ρυθμό της, βαρυστομαχιασμένη απ’ το γεύμα στο οποίο τις είχαν καλέσει άλλοι φίλοι. Ένα ποτό, δυο, στο τρίτο το μέρος έμοιαζε πια με λούνα παρκ.

Έξω και πάλι, στον κρύο αέρα, το κασκόλ να κυματίζει σαν σημαία κάποιου άγνωστου αλλά ελεύθερου κράτους και εκείνη με ένα χαμόγελο που έσβηνε την μιζέρια όλου του κόσμου να κατηφορίζει σβέλτα μέχρι το σημείο συνάντησης με φίλους και πάλι. Η μεγάλη ερωμένη δεν είχε πρόσωπο, κορμί. Η ψυχή της έβγαινε μέσα από παλαιά κτίρια, η ματιά της από σοκάκια, το κορμί της ήταν στα πόδια της, στα χέρια της αν ήθελε. Ήταν ερωτευμένη με την Πόλη. Ένας έρωτας που τον έθρεφαν τα χρόνια, πρόσωπα που είχαν ζήσει μέσα σ’ αυτόν, στιγμές ευτυχίας όπου εκείνη φαινόταν να έχει τον τελευταίο λόγο. Μια ερωμένη που κατανοούσε ότι η δική της ερωμένη έπρεπε να είναι ελεύθερη να επιλέγει πότε θα ξαναγυρίσει πίσω γιατί ήξερε ότι στο τέλος θα την κέρδιζε μια για πάντα. ‘Κι αν πέθαινα εδώ;’ Αναρωτήθηκε σαν να κατάλαβε την υπερβολή της σχέσης τους. ‘Ναι, εδώ θέλω να γυρίσω και να μείνω για πάντα όταν θα έρθει εκείνη η ώρα. Να περπατήσω στα πλακόστρωτα δρομάκια, με ένα μπαστούνι να με κρατάει από τη μια μεριά και το δικό της χέρι απ’ την άλλη’. Πριν έρθει να την βρει ο θάνατος, θα σκεφτεί για μια ακόμη φορά γιατί δεν έζησε μαζί της όλη της την ζωή και τι θα είχε γίνει αν το είχε κάνει. Αλλά ο ήλιος συνέχιζε να καίει. Ο ουρανός να είναι καθαρός, υπέροχος και οι φίλοι της να χαμογελάνε, να της μιλάνε, να περπατάνε δίπλα της.

Για μια στιγμή θέλησε και πάλι να μείνει μόνη και εξαφανίστηκε μέσα στα σοκάκια. Εκεί που το φως είχε χαθεί εδώ και ώρα και οι πέτρινες μάζες των γοτθικών μνημείων ετοιμάζονταν να παίξουν με τις βραδινές σκιές που θα τους χάριζαν οι λάμπες φθορίου, να φοβίσουν και να γεμίσουν με δέος τον νέο επισκέπτη. Είχαν περάσει πόσα χρόνια; Είκοσι; ‘Τι τα μετράς; Δεν νοιώθεις σαν να ήταν χθες όταν έπαιρνες το υπεραστικό λεωφορείο και μ’ άφηνες πίσω να κοιμάμαι;’ σαν ν’ άκουσε να της λέει.  Τότε έφευγε σαν την κυνηγημένη, με μια πεζή δικαιολογία να λειώνει σαν καραμέλα μέσα στο στόμα της, ενοχλημένη από τον εαυτό της που διάλεγε την συμβατική οδό που της υποδείκνυε η επιστροφή. Οι υποχρεώσεις, οι σχέσεις, οι φιλίες σε μια άλλη χώρα. Ήταν άραγε η ζωή της μονάχα μια εγωιστική προβολή της προσωπικότητας της στο παρελθόν; Και αν ήταν όντως έτσι γιατί δεν είχε αντιδράσει τόσο καιρό; Όχι, ο έρωτας και τα διλήμματα της δεν ήταν βγαλμένα από τις σελίδες του Σαίξπηρ. Ήταν μια ιστορία που είχε γίνει παραμύθι, είχε εξιδανικευθεί μέσα απ’ τον χρόνο και τις δικές της αφηγήσεις σε οικεία πρόσωπα.  Και τώρα η γοητεία του Απραγματοποίητου είχε έρθει να την καλωσορίσει απ’ την πρώτη στιγμή που κατέβηκε απ’ το αεροπλάνο. Μαζί της οι αναμνήσεις και τα γνώριμα πρόσωπα.

Μια ακόμα μέρα πέρασε και το πρωί θα επαναλαμβανόταν το σκηνικό της αναχώρησης. Όπως τότε, έτσι και τώρα. Θα έφευγε φορτωμένη με ευτυχία αλλά και θλίψη. Σαν να  κρατούσε δυο αποσκευές, μια σε κάθε χέρι, άψογα ζυγισμένες έτσι ώστε να μην μπορεί να αφήσει καμία τους πίσω και σωριαστεί στο κενό που φέρνει η λήθη. Καθώς το κόκκινο πούλμαν άφηνε πίσω του την Πόλη, εκείνη ένοιωθε το έδαφος να ξηλώνεται, να τυλίγει την ιστορία της και να την κυνηγάει, μια τεράστια μπάλα με κτίρια, δέντρα και μνημεία να εξέχουν απ’ την επιφάνεια της, κάτω από ένα ουρανό που ξάνοιγε από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Λίγο πριν φθάσει στο αεροδρόμιο γύρισε και κοίταξε προς τα πίσω αλλά το μόνο που είδε μέσα απ’ το τζάμι του πούλμαν ήταν η αντανάκλαση του προσώπου της.

Τα στιγμιότυπα της τελευταίας επίσκεψης, του σύντομου ταξιδιού που μόλις είχε τελειώσει όταν το αεροπλάνο τροχοδρομούσε σε πάτρια εδάφη,  πηγαινοερχόντουσαν  με κάθε ευκαιρία. Αργότερα πιο αραιά.
«Ειρήνη, πες μας πως τα πέρασες;» ……..


Thursday, May 2, 2013

Εγώ κι εσύ - Νικολό Αμανίτι




Όταν διαβάζεις το ένα βιβλίο πίσω απ’ το άλλο, όταν τα κείμενα είναι συνήθως ενδιαφέροντα και καλογραμμένα, έρχεται μια στιγμή ή πολλές μέσα σε ένα χρόνο που περιμένεις εκείνο που θα ξεχωρίσει. Που θα μπει στην λίστα με τα καλύτερα που διάβασες φέτος. Σε μια τέτοια στιγμή ήρθε και το βιβλίο του Αμανίτι και δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Είναι ένα μικρό σε έκταση μυθιστόρημα, μια νουβέλα που δείχνει από τις πρώτες σελίδες της την λογοτεχνική ποιότητα του συγγραφέα αλλά δεν καταφέρνει μέχρι το τέλος να ξεπεράσει το καλό και να προσεγγίσει αυτό που πολύ θα ήθελα να είναι. Δηλαδή ένα εξαιρετικό βιβλίο. Φαντάζομαι ότι με τα βιβλία συμβαίνει με τα χρόνια αυτό που μου συνέβη και με την μουσική. Μετά τους κλασικούς συνθέτες και την jazz στην χρυσή της εποχή, τα διαμάντια είναι δυσεύρετα. Βέβαια, στην λογοτεχνία τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά επειδή ασχολούμαι πολύ μ’ αυτήν ενώ δεν συμβαίνει πια το ίδιο και με την μουσική. Όσο περισσότερο διαβάζεις τόσο πιο απαιτητικός γίνεσαι. Οι προτιμήσεις σου διαμορφώνονται με το πέρασμα του χρόνου και οι ανοχές σου μειώνονται. 
Περίληψη από την ιστοσελίδα του Καστανιώτη:
Το βιβλίο μιλάει για έναν έφηβο που καλείται να αναμετρηθεί με τους συνομήλικούς του. Είναι μια τρομερή δοκιμασία στην οποία σπανίως αναφερόμαστε. Ο Λορέντσο, ο πρωταγωνιστής, είναι ένα βασανισμένο αγόρι, κλεισμένο στον εαυτό του, εξόριστο στον κόσμο του. Δεν έχει φίλους. Βιώνει την οικογένεια και το σχολείο ως στοιχεία ξένα σε αυτόν. Νιώθει όμως την παρόρμηση να αλλάξει: διότι διαισθάνεται ότι δεν υπάρχει μέλλον για όποιον διαφοροποιείται από τους άλλους. Και τότε αποφασίζει να ακολουθήσει μια στρατηγική που θα τον κάνει να μοιάζει με τους άλλους.